GÖLGE

Bölüm 18•

Uyanış

Tema:

Aras ve Akın sanayi deposundan çıkıp arabaya bindiklerinde, içlerindeki o boğucu öfke yerini buz gibi bir korkuya bırakmıştı. Arkalarında bıraktıkları o yıkım, o kanlar içinde kalan bedenler umurlarında bile değildi; akılları da kalpleri de hastane odasındaki iki kadındaydı. Koridorlarda yankılanan adımları birbirine karışırken, hastanenin o ağır, ilaç kokan havası boğazlarını düğümlüyordu. Yoğun bakımın kapısına vardıklarında gördükleri o telaşlı doktorlar ve hemşireler, içlerindeki son umut ışığını da titretmişti.

‎​Aras doktorun yanına koştuğunda, sesindeki o titreme ve çaresizlik gizlenemezdi:
‎— Ne oldu, ne oldu doktor?
‎​Doktorun derin bir nefes vererek söylediği o cümle, aralarındaki dünyayı başlarına yıktı: "Hasta uyanmak istemiyor, yaşamak istemiyor..." Yan taraftaki yatakta yatan Lara için de durum farklı değildi. İkisi de hayata tutunmayı reddediyor, sanki bu karanlık dünyadan kaçmak ister gibi derin bir sessizliğe gömülüyorlardı.
‎​Aras, yoğun bakımın kapısından içeri adeta sürünerek girdi. Asya’nın yanına çöktüğünde gözlerinden süzülen yaşlar ellerine damlıyordu. Asya’nın o buz tutmuş parmaklarını kendi avuçlarının içine alıp defalarca öptü, hıçkırıklarını bastırmaya çalışarak fısıldadı:
‎— Beni bırakma Asyam, beni bırakma... Ben sensiz ne yaparım? Bak sen uyan, ben sana her şeyi anlatacağım. Yalan söylemeyeceğim, söz! Sen yeter ki uyan, seni en mutlu insan yapacağım... Lütfen gözlerini aç, yalvarırım sesimi duy...
‎​Yandaki yatakta ise Akın, Lara’nın hareketsiz duruşu karşısında adeta darmadağın olmuştu. İçindeki o asi, dik başlı adam gitmiş, yerine canından can koparılan çaresiz bir çocuk kalmıştı. Lara’nın eline sarıldı, alnını ellerine yaslayıp titreyen bir sesle konuştu:
‎— Lara, nasılsın? Uyanacaksın değil mi? Beni bırakmayacaksın... Hani bana dövüş öğretecektin, söz vermiştin? Hani daha hesabını kapatmadığımız düşmanlar vardı? Uyan lütfen, Lara... Sensiz bu oda o kadar sessiz, o kadar soğuk ki... Hadi, aç gözlerini, kız bana ama bırakıp gitme...
‎​O odada şimdi ne bir kavga ne bir intikam hırsı vardı. Sadece iki adamın, ellerindeki o soğuk elleri ısıtma çabası ve kalplerinden kopup gelen o yakarılar vardı.Asya'nın ve Lara'nın başucundaki o ağır, ölüm sessizliğini birden kalp monitörlerinden yükselen o keskin, kulak tırmalaycı uyarı sesi bozdu. Cihazın çizgisi düze doğru inerken Aras ve Akın'ın dünyası adeta başlarına yıkıldı.
‎​Aras, çığlık çığlığa yerinden fırladı:
‎— Asya! Asya gözlerini aç, beni duyuyorsun biliyorum!
‎Doktorlar ve hemşireler içeri akın ederken Aras'ı zorla yataktan uzaklaştırdılar. Defibrilatör cihazının şarj sesleri odada yankılanırken Aras kapının önünde duvara yaslanıp yere çöktü, ellerini saçlarına geçirdi; içindeki o büyük korku, boğazını yakan hıçkırıklara dönüştü: "Sensiz yaşayamam ben... Yemin ederim yaşayamam..."
‎​Yandaki yatakta Akın da aynı dehşeti yaşıyordu. Lara'nın kalbi yavaşlarken Akın doktoru iterek tekrar Lara'nın yanına atıldı, hırsla ve gözyaşları içinde bağırdı:

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 13 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

KARA_2211
@KARA_2211Yazar•4 ay önce

Bugün zamanım olursa atarım bölümü

beliz
@beliz•4 ay önce

OLMADIK YERDE BITTI....