GÖLGE
Bölüm 19•
Umutsuz Bekleyiş
Tema:
Odanın ağır, ilaç kokan sessizliği, kapının yavaşça aralanmasıyla bölündü. İçeri Aras girdi. Yüzündeki endişeli ifadeyle ikiliye baktıktan sonra sessizliği bozdu:
"Nasılsın, Akın?"
Akın, gözlerini saniyesine bile sevdiğinden ayırmadan, kuru ve çatallı bir sesle cevap verdi:
"Nasıl olayım, Aras... Sevdiğim şu an hareketsiz yatıyor."
Aras, ellerini cebine sokup huzursuzca kıpırdandı, ardından yatağın diğer tarafındaki küçük kıza yöneldi:
"Bak, Asya uyandı. O da uyanacak, değil mi Lara?"
Lara, yatakta derin bir uykudaymış gibi sessizce yatan kadına doğru eğildi; sesi hem titriyor hem de içinde sarsılmaz bir inanç taşıyordu:
"Uyanacaksın... Bak, söylediklerimi unutma, uyanacaksın."
Aras, Akın'ın omzuna yabancı bir teselli gibi duran ağır elini koydu:
"Akın... Ben sadece nasıl olduğunuzu kontrol etmeye geldim. Doktorlar ne diyor?"
Akın, vücudunu sarsan ince bir titremeyle başını iki yana salladı. Gözleri dolmuştu, sesindeki kırılmayı gizleyemiyordu:
"Komada diyorlar... Ne zaman uyanacağı belli değilmiş. Hiçbir şey söylemiyorlar, Aras."
Aras yutkundu, ne diyeceğini bilemez halde bir süre hastane odasının soluk duvarlarına baktı.
"Tamam..." dedi kısık bir sesle. "Ben gideyim o zaman. Bir şey istersen seslen, tamam mı? Yemek yiyecek misin, getireyim mi bir şeyler?"
Akın, elini hastanın soğuk parmaklarından çekmeden başını kaldırdı:
"Yok ya... Yemem ben bir şey. Lara'yla konuşuyorum şu an... Hadi sen git, Asya da yeni uyandı, ona bak sen."
Aras sessizce başını salladı, bir kez daha komadaki kadına ve Akın'a baktıktan sonra kapıya doğru yöneldi. Oda yeniden, sadece kalp monitörünün düzenli ve yalnız bi̇ip sesleriyle baş başa kaldı.
Aras kapıyı kapatıp hastane koridoruna adım attığı anda, boğazına düğümlenen o ağır yükü daha fazla taşıyamadı. Dizlerinin bağı çözüldü; olduğu yere, soğuk hastane fayanslarına çöktü. Yıllardır içine attığı ne varsa, o sessiz koridorda bir anda serbest kaldı. Hıçkırıklarını elleriyle boğmaya çalışarak sessizce ağladı.
Aradan beş, bilemedin on dakika geçmişti. Aras derin bir nefes alarak ayağa kalktı. Yüzündeki ıslaklığı kazağının koluyla sertçe sildi, derin bir solukla kendini toparladı ve Asya'nın odasına doğru yürümeye başladı.
İçeri girdiğinde Asya uyanmıştı. Aras, yatağın yanındaki sandalyeyi çekip sessizce oturdu. Tam o sırada Asya'nın uykulu ama keskin sesi odayı doldurdu:
"Aras... Lara nasıl?"
Aras, sesindeki titremeyi gizlemeye çalışarak hafifçe gülümser gibi yaptı:
"İyi, iyi... Sen dinlen."
Asya, gözlerini diktiği Aras'ın yüzünde bir şeyler aradı. Bakışlarındaki şüphe seziliyordu:
"Bana bak... Eğer bana yalan söylüyorsan..."
"Yok valla iyi," diye atıldı Aras hemen. "Hem yanında Akın da var, dinleniyor oda."
Asya bir süre yüzünü incelediği adama baktıktan sonra başını yastığa geri bıraktı:
"Tamam... Güveniyorum sana."
Aras, uzanıp Asya'nın küçük elini avucunun içine aldı. Baş parmağıyla ellerini okşarken yumuşak bir sesle fısıldadı:
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 29 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları