GÖLGE

Bölüm 19•

Umutsuz Bekleyiş

Tema:

‎​Odanın ağır, ilaç kokan sessizliği, kapının yavaşça aralanmasıyla bölündü. İçeri Aras girdi. Yüzündeki endişeli ifadeyle ikiliye baktıktan sonra sessizliği bozdu:

‎​"Nasılsın, Akın?"
‎​Akın, gözlerini saniyesine bile sevdiğinden ayırmadan, kuru ve çatallı bir sesle cevap verdi:
‎​"Nasıl olayım, Aras... Sevdiğim şu an hareketsiz yatıyor."
‎​Aras, ellerini cebine sokup huzursuzca kıpırdandı, ardından yatağın diğer tarafındaki küçük kıza yöneldi:
‎​"Bak, Asya uyandı. O da uyanacak, değil mi Lara?"
‎​Lara, yatakta derin bir uykudaymış gibi sessizce yatan kadına doğru eğildi; sesi hem titriyor hem de içinde sarsılmaz bir inanç taşıyordu:
‎​"Uyanacaksın... Bak, söylediklerimi unutma, uyanacaksın."
‎​Aras, Akın'ın omzuna yabancı bir teselli gibi duran ağır elini koydu:
‎​"Akın... Ben sadece nasıl olduğunuzu kontrol etmeye geldim. Doktorlar ne diyor?"
‎​Akın, vücudunu sarsan ince bir titremeyle başını iki yana salladı. Gözleri dolmuştu, sesindeki kırılmayı gizleyemiyordu:
‎​"Komada diyorlar... Ne zaman uyanacağı belli değilmiş. Hiçbir şey söylemiyorlar, Aras."
‎​Aras yutkundu, ne diyeceğini bilemez halde bir süre hastane odasının soluk duvarlarına baktı.
‎​"Tamam..." dedi kısık bir sesle. "Ben gideyim o zaman. Bir şey istersen seslen, tamam mı? Yemek yiyecek misin, getireyim mi bir şeyler?"
‎​Akın, elini hastanın soğuk parmaklarından çekmeden başını kaldırdı:
‎​"Yok ya... Yemem ben bir şey. Lara'yla konuşuyorum şu an... Hadi sen git, Asya da yeni uyandı, ona bak sen."
‎​Aras sessizce başını salladı, bir kez daha komadaki kadına ve Akın'a baktıktan sonra kapıya doğru yöneldi. Oda yeniden, sadece kalp monitörünün düzenli ve yalnız bi̇ip sesleriyle baş başa kaldı.
‎Aras kapıyı kapatıp hastane koridoruna adım attığı anda, boğazına düğümlenen o ağır yükü daha fazla taşıyamadı. Dizlerinin bağı çözüldü; olduğu yere, soğuk hastane fayanslarına çöktü. Yıllardır içine attığı ne varsa, o sessiz koridorda bir anda serbest kaldı. Hıçkırıklarını elleriyle boğmaya çalışarak sessizce ağladı.
‎​Aradan beş, bilemedin on dakika geçmişti. Aras derin bir nefes alarak ayağa kalktı. Yüzündeki ıslaklığı kazağının koluyla sertçe sildi, derin bir solukla kendini toparladı ve Asya'nın odasına doğru yürümeye başladı.
‎​İçeri girdiğinde Asya uyanmıştı. Aras, yatağın yanındaki sandalyeyi çekip sessizce oturdu. Tam o sırada Asya'nın uykulu ama keskin sesi odayı doldurdu:
‎​"Aras... Lara nasıl?"
‎​Aras, sesindeki titremeyi gizlemeye çalışarak hafifçe gülümser gibi yaptı:
‎​"İyi, iyi... Sen dinlen."
‎​Asya, gözlerini diktiği Aras'ın yüzünde bir şeyler aradı. Bakışlarındaki şüphe seziliyordu:
‎​"Bana bak... Eğer bana yalan söylüyorsan..."
‎​"Yok valla iyi," diye atıldı Aras hemen. "Hem yanında Akın da var, dinleniyor oda."
‎​Asya bir süre yüzünü incelediği adama baktıktan sonra başını yastığa geri bıraktı:
‎​"Tamam... Güveniyorum sana."
‎​Aras, uzanıp Asya'nın küçük elini avucunun içine aldı. Baş parmağıyla ellerini okşarken yumuşak bir sesle fısıldadı:

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 29 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları