GÖLGE

Bölüm 20•

Uyanış ve Hesap Vakti

Tema:

‎Doktor, şefkatle omzuna dokunarak, "Sakın ol evladım, hastanın durumu iyi; 30 dakika sonra normal odaya alacağız," dedi.

‎​Akın olduğu yere, dizlerinin bağı çözülmüş gibi yığılıverdi. Ellerini yüzüne kapatıp, "Oh, şükürler olsun... Beni bırakmayacağını biliyordum," diye fısıldadı kendi kendine.
‎​Nihayet yoğun bakıma girmesine izin verildiğinde, Akın yatağın kenarına adeta çöktü. Lara’nın ellerini kendi ellerinin arasına alıp sıktı, sesi titriyordu: "Lara... Uyan, bak buradayım. Ben biliyorum, beni bırakmayacaksın... Sen de bil ki bende seni asla bırakmayacağım."
‎​Tam o sırada yoğun bakımın kapısı aralandı, içeri Aras girdi.
‎​Endişeyle, "Akın, Lara nasıl? Durumu iyi dediler mi?" diye sordu.
‎​Akın gözlerini Lara'dan alamadan, "İyi..." dedi yutkunarak. Sonra kafasını kaldırıp ekledi: "Peki ya Asya nasıl?"
‎​Aras başını salladı, "O da iyi ama senin sesini duyunca yataktan kalkmak, buraya gelmek falan istedi... Neyse ki şimdi sakinleşti."
‎​Aras saatine bakıp, "Lara'yı ne zaman normal odaya alacaklarmış?" diye sordu.
‎​Akın, gözlerindeki umutla, "30 dakika sonra dediler," diye yanıtladı.
‎​Aras dostça omzuna dokundu, "İyi o zaman, ben biraz soluklanayım, sonra yine gelirim."
‎​Akın sessizce, "Tamam," dedi.
‎​Aradan geçen o uzun, zehir gibi 30 dakikanın ardından Lara nihayet normal odaya alınmıştı. Sessiz odada beklerken, kapı hafifçe tıkırdadı.
‎​Akın, "Gel," dedi.
‎​İçeri giren Asya’yı görünce Akın şaşkınlıkla ayağa fırladı: "Asya? Sen... Neden ayağa kalktın, niye geldin buraya?"
‎​Asya, solgun yüzü ve titreyen adımlarıyla yatağa doğru yaklaştı, sesindeki o ağır suçluluk duygusuyla Lara’ya baktı: "Lara... Nasılsın? Bilmiyorum, benim yüzümden bu durumda..."
‎​Akın hızla araya girip, ellerini teselli edercesine iki yana açtı: "Hayır Asya, sakın böyle söyleme! Kimsenin suçu yok. Hem bak, Lara uyanacak; senin böyle kendini suçlayıp üzüldüğünü görürse o da çok üzülür, bunu biliyorsun."
‎​Asya, gözünden süzülen sıcacık yaşları parmak ucuyla hızla sildi, ümitle ve korkuyla yatağa eğildi: "Lara... Uyanır, değil mi? Beni duyar, değil mi?"
‎​Aras kapı aralığından içeri girip endişeyle kolundan tuttu: "Asya, artık gidelim... Doktorlar daha fazla burada durmana izin vermez, yoruluyorsun."
‎​Asya boynunu büküp, "Tamam..." diye fısıldadı. Eğilip Lara’nın saçlarından, başucundan narince öptü ve sessizce odadan çıktı.
‎Aras ile Asya odadan çıktıktan sonra, odadaki ağır sessizliği sadece kalp monitorünün düzenli bip sesleri bozuyordu. Akın, Lara’nın yatağının kenarındaki sandalyeye sessizce çöktü. Gözlerini bir an olsun onun solgun yüzünden alamıyordu. İçini kaplayan o derin korku, yerini yavaş yavaş sessiz bir bekleyişe bırakmıştı.
‎​Parmaklarıyla Lara’nın ellerini usulca kavradı.
‎​Akın: (Yavaş ve titrek bir sesle) "Gittiler güzelim... Herkes iyi, Asya da sakinleşti merak etme. Söz verdin bana, unuttun sanma... Hadi, daha fazla bekletme beni. Aç o güzel gözlerini artık..."
‎​Aradan birkaç dakika geçti. Odanın içindeki loş ışık, pencereden sızan akşamüstü güneşiyle biraz olsun yumuşamıştı. Tam o sırada, Lara’nın parmaklarında hafif bir kıpırtı oldu.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 23 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

KARA_2211
@KARA_2211Yazar•3 ay önce

Sana çokk teşekkür ederimmm

beliz
@beliz•3 ay önce

harikaa yinee