GÖLGE
Bölüm 24•
Son Operasyon: Bebekler
Tema:
Aras ile Akın, odanın ortasında hıçkırarak ağlayan iki anne adayının karşısında ne yapacaklarını bilemez halde öylece kalakalmışlardı. Hayatlarında bugüne kadar pek çok tehlikeyle yüzleşmiş, en sert adamları bile dize getirmiş bu iki gözü pek adam, şimdi karşısındaki iki damla gözyaşı karşısında tamamen silahsızlanmışlardı.
Akın yutkunarak yavaşça Lara'nın yanına yaklaştı, diz çöktü ve pişmanlıkla saçlarını okşadı:
Akın: "Tamam güzelim... Ağlama lütfen, özür dilerim. Bağırmak istemedim, sadece sağlığınız için korktum."
Asya ise kollarını göğsünde birleştirmiş, hala dudak bükerek burnunu çekiyordu. Aras pes etmiş bir halde ellerini havaya kaldırdı ve o da Asya'nın yanına diz çöküp teslim bayrağını çekti:
Aras: "Tamam fırtına kuşu, ben de özür dilerim. Vallahi bir daha sesimi bile yükseltmeyeceğim. İstediğiniz cipsi yiyin, serbest vatan, serbest millet."
Lara ile Asya, kocalarının bu pişman ve çaresiz hallerini görünce ağlamayı aniden kestiler. Yüzlerinde maske düşmüş gibi o masum ve hüzünlü ifadeler yok oldu, yerine sinsi birer zafer gülümsemesi geldi.
Lara gözlerindeki sahte yaşları silip hafifçe sırıtarak elini uzattı:
Lara: "E o zaman aldığımız abur cuburları geri verin bakalım."
Aras gözlerini kocaman açarak şaşkınlıkla baktı:
Aras: "Lan... Siz de rol yapıyormuş meğer! Biz de gerçekten üzüldünüz sandık."
Asya dilini çıkarıp kıkırdadı: "Hamile kadınların gücünü asla küçümsemeyin dedik size."
Akın gülerek köşeye fırlattığı paketleri geri getirip önlerine koydu: "Tamam, kazandınız. Buyurun efendiler, afiyet olsun."
İki adam da derin birer iç çekip gülerek ayağa kalktılar. Artık biliyorlardı ki bu evde söz sahibi olanlar çoktan değişmişti; fırtınalı günlerin sert suikastçıları, şimdi minik bebeklerin ellerinde parmağındaydı ve bu durumdan son derece memnundular.
Zaman su gibi akıp geçerken, dağ evindeki o neşeli ve tatlı telaşlı günler sonunda bebeklerin dünyaya geleceği büyük güne evrilmişti. Aras ile Akın’ın saçlarına şimdiden birkaç beyaz düşmüş gibi hissetseler de, içlerindeki heyecan ve mutluluk kelimelerle tarif edilemeyecek kadar büyüktü.
Bir gece yarısı, evin içindeki sessizliği Asya'nın ani çığlığı bozdu:
Asya: "Aras! Kalk çabuk, sanırım geliyorlar!"
Yataktan nasıl fırladığını bile anlayamayan Aras, panikle lambayı açtı:
Aras: "Neyi geliyorlar? Ne geliyor fırtına kuşu? Sakin ol!"
Asya sancıyla kıvranarak yastığı Aras'a fırlattı: "Bebekler salak! Doğuruyorum diyorum, hastaneye!"
Tam o sırada yandaki odadan Lara'nın sesi ve ardından Akın’ın telaşlı koşturmacası duyuldu. Akın kapı aralığından içeri nefes nefese girdi:
Akın: "Aras! Lara’nın da sancıları başladı, ikisi birden aynı anda tutturdu!"
Gecenin bir yarısı dağ evinden çıkan iki araba, şehrin hastanesine doğru adeta rüzgar gibi uçtu. Hastane koridorları uzun ve gergin bekleyişlere sahne olurken, Aras ile Akın ellerini kafalarına geçirmiş, bir o yana bir bu yana adımlayıp duruyorlardı.
Nihayet ameliyathane kapısı açıldı ve yorgun ama mutlu gülümsemesiyle doktor dışarı çıktı:
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 23 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Daha fazla uzatamam ki
çok güzel olmuşşşş ay keske uzatsaydınn erken okuyamadım kusura bakmaa
Yorum
Yorum bulunamadı.