GÖLGE

Bölüm 4•

Azrail Uyandı

Tema:

Asya alkol şişesini kafasına diktikçe, zihninin derinliklerine gömdüğü o soğuk hatıralar birer birer su yüzüne çıkıyordu. İyice ağırlaşan başıyla etrafına bakınırken, masanın üzerinde bir ışık parlamasıyla gözü o madalyona çarptı. Kaşları çatıldı, kalbi göğüs kafesine bir balyoz gibi vurdu. "Bu... Bu burada önceden yoktu. Bu ne?" dedi sesi titreyerek; sesi, odanın rutubetli karanlığında yalnız bir haykırış gibiydi.

‎​Madalyonu eline aldı. Parmakları, metalin üzerindeki o tanıdık ama bir o kadar da yabancı dokuyu hissederken buz kesti. Arkasını çevirdiğinde, o paslı metalin üzerine kazınmış cümleleri gördü. Okudukça nefesi ciğerlerine sığmaz oldu:
‎​"Seni neden 8 yaşında oraya bıraktım ve öncesinde bırakmadım biliyor musun, katil Asya?"
‎​Gözleri satırlarda hızla kayarken, boğazında bir hıçkırık düğümlendi. Sanki o cümleler birer zehirli ok gibi ruhuna saplanıyordu.
‎​"Çünkü 8 yaşından önce bıraksaydım oradaki eziyetlere dayanamazdın ve daha iyi hatırlayamazdın, katil Asya."
‎​Asya'nın eli boşluğa düştü. "Baba..." diye fısıldadı; bu kelime dudaklarından dökülürken içinde bir yerlerin paramparça olduğunu hissetti. Bu, bir evladın babasına seslenişi değil, yıllardır süren bir işkencenin nihai itirafıydı. Önüne, daha derine, madalyonun iç kısmına kazınmış o son satırlara baktı. Okumak istiyordu ama boğazına oturan o devasa yumru, nefesini kesiyordu. Gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı, ama o ağlamıyordu; o, sadece yaşadığı büyük kandırmacanın ağırlığı altında eziliyordu.
‎​Zorlukla, fısıltıdan hallice bir sesle okudu: "Beynin sana değil, bana ait Asya."
‎​Kelimeler havada asılı kaldı. Asya, bir anlığına dünyasının ekseninden kaydığını hissetti. Omuzları çöktü, bir hışımla ayağa kalktı; elindeki şişeyi yere fırlatıp parçaladı. Gözleri kan çanağına dönmüştü, damarlarındaki kanın çekildiğini hissetti. "Bu ne demek? Bu ne lan?!" diye kükredi, sesi kulübenin döküntü duvarlarını inletti. Çaresizliği yerini saf, katıksız bir dehşete ve yıkıcı bir öfkeye bırakmıştı. "Bunu kim bıraktı? Kim girdi buraya? Hangi yavşak girdi buraya, hangi cesaretle!"
‎​Etrafa, karanlığın içine sanki bir gölgeyi arıyormuş gibi öfkeyle baktı. Artık sadece babasından nefret etmiyordu; kendi hayatının, kendi zihninin bile aslında bir oyuncağı olduğunu anlamış olmanın o korkunç ağırlığıyla sarsılıyordu.Asya’nın içindeki o volkan patlamıştı. Duvarı yumruklarken ellerinden süzülen kan, zemindeki cam kırıklarına karışıyordu. "Ulan sizi bulursam geberteceğim! Geberteceğim lan sizi!" diye haykırırken sesi, ormanın derinliklerine doğru bir çığlık gibi yayıldı. Öfkenin getirdiği o kör edici enerji bir anlığına yerini derin bir yorgunluğa bıraktı. "İntikam için o kadar acıya dayandım ki... Artık yeter!" dedi ve dizlerinin üzerine çöktü. Gözyaşları, öfkeli yüzünde izler bırakarak akarken, altında batan cam kırıklarını hissetmiyordu bile. Sanki dünyanın en yumuşak koltuğuna oturmuş gibi, acıya karşı tamamen hissizleşmişti.
‎​O sırada, kilometrelerce uzakta, hastane koridorlarında başka bir telaş hakimdi. Lara, doktorun "2-3 gün hastanede kalın" uyarısını tek bir kulağından girip diğerinden çıkacak şekilde umursamadı. Kiraz Teyze’nin durumu stabildi ama Lara’nın içinde durulmak bilmeyen bir fırtına vardı. Onu hızlıca güvenli bir eve yerleştirdi.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 10 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

lorin_alkan
@lorin_alkan•4 ay önce

Bölüm ismi çok güzel geldjiii