GÖLGE
Bölüm 5•
Kefenini Hazırla
Tema:
Asya’nın "Azrailiniz geliyor!" nidası, ormanın uğursuz sessizliğini bir bıçak gibi kesti. Motosikletinin motorunu ateşlediğinde çıkan gürültü, sanki bu karanlık ormanın derinliklerinden yükselen bir savaş borusu gibiydi; toprağı titreten bir öfke çığlığıydı bu. Asya kaskını taktı; kaskın vizörü, onun o anki ifadesini, gözlerindeki o dipsiz nefreti dünyadan gizleyen soğuk bir maskeye dönüştü. Artık o yaralı, savrulmuş Asya yoktu; sadece hedefine kilitlenmiş, ruhu intikam ateşiyle bilenmiş bir infazcı vardı.
Gazı köklediği anda lastiklerin altındaki çamur, geçmişin tüm kirleri gibi havaya savruldu. Şehrin ışıklarına doğru hızla sürerken, aklı çoktan bir sonraki hamlesini planlıyordu. Aras Yıldırım. Her şeyin düğümlendiği, ihanetin ilk meyvesini verdiği o isim. "Aras Yıldırım’ı nasıl konuşturacağım?" diye düşündü; zihnindeki o karanlık labirentlerde planlar kurarken, içindeki o bitmek bilmeyen acı artık yerini buz gibi bir ciddiyete bırakmıştı.
"Önce bir otele gideyim, üstümü değiştireyim, Lara’yı arayayım. Bakayım o ne yapmış," diye geçirdi içinden. Asya, motosikletini otele doğru gazladı. Otele varınca hiç vakit kaybetmeden Lara’yı aradı.
"Ne yaptın Lara? Nasılsın? Muayene oldun mu?" dedi Asya; sesi korumacı ve derin bir tondaydı.
Lara, "Evet patron, bir şeyim yok. Kiraz Teyze de iyi," dedi. Asya, içindeki o derin huzursuzluğun biraz olsun hafiflediğini hissetti.
"Tamam... Lara, patron sen nasılsın?" diye sordu Lara.
"İyiyim," dedi Asya.
"Neden?"
"Hiç... Öylesine sordum sadece," dedi Asya. İçinde bir yerlerde, Lara’nın ona duyduğu o sadakatin getirdiği sızıyı hissediyordu. "Tamam Lara, şu an neredesin?"
"Merkezde," dedi Lara.
Asya’nın kaşları anında çatıldı, sesi sertleşti: "Neden dinlemedin beni?"
"Patron ben iyiyim," dedi Lara.
Asya bir an sustu, derin bir nefes alıp o otoriter ses tonunu takındı: "Tamam... O zaman senden bir şey isteyeceğim."
"Gönder patron."
"Bana Aras Yıldırım’ın telefon numarasını at."
Lara, "5 dakika içinde atarım patron. Başka şeyleri bulmamı ister misin?" diye sorduğunda, Asya’nın gözleri karardı.
"Yok... Şu anda sadece Aras Yıldırım'ın numarasını bul. Onunla bir mevzumuz var; artık onu çözme zamanı."
Lara telefonu kapattı. Asya oturduğu koltuktan yavaşça kalktı ve cam kenarına gidip dışarı baktı. Saat öğleyi göstermiş, güneş tam tepede kavurucu bir şekilde parlıyordu. Her şey parlaktı ama Asya'nın içi zifiri bir karanlıktı. Azrail uyandı; şimdi hesap vaktiydi.
Asya’nın yüzünde, karşısındakine korkuyu iliklerine kadar hissettiren o soğuk gülümseme yayıldı. Telefonu kulağına götürdüğünde, karşı taraftan gelen derin ve tedirgin nefes alışverişleri, zaferinin ilk işaretiydi. Asya, cam kenarındayken telefonu titredi. Ekrana düşen numaraya baktı; Lara yine görevini eksiksiz yapmıştı. "Aferin Lara, aferin," diye mırıldandı kendinden emin bir sesle. Dışarıyı, hayatın akıp giden o karmaşasını biraz daha izledikten sonra, sanki bir cellat idam sehpasının ipini kontrol ediyormuş gibi hiç tereddüt etmeden numarayı tuşladı.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 19 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları