GÖLGE
Bölüm 7•
Kırık Güneşin İzinde
Tema:
Asya’nın parmakları, motorun gaz kolunu kavradığında boğumları beyazlaşmıştı. Rüzgar, kaskının içindeki o uğultulu sessizliği parçalıyor ama zihnindeki o çocuk sesini susturamıyordu. Kimdi o? Neden sürekli o küçük çocuğun elini tuttuğunu hissediyordu? "Yeter artık!" diye bağırdı kendi kendine; sesi, egzoz sesinin altında aciz bir inilti gibi kayboldu. Gözleri dolmuştu, öfke ve çaresizlik boğazında bir düğüm gibi düğümlenmişti.
Telefonu, cebinde sanki bir canlıymış gibi aralıksız titremeye başladı. Ekrandaki ismi gördüğünde içindeki huzursuzluk daha da büyüdü; Lara arıyordu. Asya, ruhundaki o karanlık karmaşayla baş edemediği için telefonu açmadı; sadece motorun gazına biraz daha yüklendi, sanki hızlandıkça bu gerçeklerden kaçabilecekmiş gibi...
Lara, karşı tarafta telefonun çalma sesini dinlerken içten içe endişeleniyordu. "Neden açmıyor? Bir şey mi oldu yoksa?" diye mırıldandı kendi kendine, sesi tedirginlikten çatallanmıştı. "Belki de işi vardır, şu an çok gergindi zaten..." dedi, aslında bu ihtimalin zayıf olduğunu bilerek.
Otele vardığında Asya, motoru sertçe park etti. Kaskını kafasından çekip yere fırlattı, saçları dağılmıştı ve nefes nefeseydi. Aras'ın o "korumacı" tavrıyla verdiği ilaç poşeti elindeydi; ona bakınca sadece kendine olan öfkesi değil, Aras'ın o sahte nezaketine duyduğu nefret de kabardı. Poşeti odanın köşesine, sanki bir düşmanı yere serer gibi şiddetle fırlattı.
Telefonunu eline alıp derin bir nefes aldı ve Lara’yı geri aradı. Sesi, sanki içindeki tüm buzlar erimiş de geriye sadece keskin bir sızı kalmış gibi çıkıyordu. "Ne oldu, Lara? Söyle."
Lara’nın telaşlı ve titreyen sesi telefonu doldurdu: "Patron... Yine o sınır dışındaki adamlar. Senin peşindeler, dijital izlerini araştırıyorlar! Her adımını, her bağlantını tarıyorlar, seni bulmak için adeta bir ağ örüyorlar!"
Asya’nın kalbi göğüs kafesinde bir kuş gibi çırpınmaya başladı. Gözlerini kapattı, yaşadığı o yılların ağırlığı bir an için üzerine çöktü. "Lara," dedi, sesi hem yorgun hem de tükenmiş bir haykırış gibiydi. "Bunlar kim? Yıllar oldu... Ne bıktılar ne de bir an olsun pes ettiler. Sürekli, sürekli... Neden benim hayatımın her köşesinden çıkıyorlar? Kim bunlar Lara? Söyle bana, kim bunlar?"
Lara, sesindeki tüm çaresizliği dışa vurarak fısıldadı: "Patron... İnan ki bilmiyoruz. Kendilerini o kadar kusursuz, o kadar derinlerde saklıyorlar ki... Sanki sistemin içinde görünmez hayaletler gibiler. Ne kadar iz sürersek sürelim, bulamıyoruz. İzlerini takip edemiyoruz!"
Asya telefonu kapatıp pencerenin kenarına çöktü. Dışarıdaki şehrin ışıkları bulanıklaşıyordu. Yalnızdı, hem de her zamankinden daha çok. O küçük çocuk, Aras’ın ona sunduğu o tuhaf oyun, şimdi de bu dijital avcılar... Asya, kendi hayatının içinde artık bir av olduğunu, kendi izlerinin bile ona ihanet ettiğini ilk defa bu kadar acı bir şekilde hissediyordu.
Asya odanın içinde bir kafes aslanı gibi volta atıyordu. Öfkesi o kadar yoğundu ki, odadaki oksijen bile adeta ağırlaşmıştı. Yumruklarını sıkmaktan eklemleri bembeyaz kesilmişti. "Bu adamlar kim, Lara?" diye haykırdı, sesi bir çığlık gibi odada yankılandı. "Onların milyonlarını, düzenlerini, tüm o kirli oyunlarını yerle bir ediyorum ama bir yılan gibi tekrar tekrar karşıma çıkıyorlar! Kim lan bunlar? Neden bir türlü yakamı bırakmıyorlar?" Sesi, hınç ve çaresizliğin harmanlandığı o yakıcı tonla titriyordu.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 10 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları