GÖLGE
Bölüm 8•
Fırtına Kuşu'nun Gölgesi
Tema:
Asya'nın parmağı tetiğe baskı uyguladığı an, otel odasının o boğucu sessizliği sağır edici bir patlamayla bölündü. Namludan çıkan alevin parıltısı, Aras'ın sahibi olduğu otelin koridorunun soğuk ve steril karanlığını bir anlığına yırtıp attı. Az önce telefonunu durmaksızın çaldırıp onu çileden çıkaran, o sinir bozucu melodisiyle sabrını sınayan "Geber 1", yani Aras Yıldırım, tam karşısındaydı.
Aras'ın refleksleri, Asya'nın öfkesinden çok daha hızlıydı. Asya'nın silah tutan elini bir mengene gibi kavradığı an, onu havaya doğru kaldırdı; silahın namlusu tavana dönmüş, patlamanın yankısı koridorda çınlıyordu. Aras, Asya'nın gözlerinin içine bakarak, o dudaklarında beliren soğuk ve alaycı gülümsemeyle sarsılmaz bir rahatlıkla konuştu: "Böyle yapacağını tahmin ettim, Asya Demir."
Asya, kendi otel odasında, yani aslında Aras'ın alanında köşeye sıkıştırılmış olmanın verdiği o yakıcı aşağılanma hissiyle titredi. Kendi mekânında bile bir piyon gibi yönetilmek, Aras'ın o küçümseyici gülümsemesiyle karşı karşıya kalmak, Asya'nın göğüs kafesinde öfke ve çaresizliğin harmanlandığı o tanıdık, ağır düğümü yeniden körükledi. Aras'ın gözlerinde, bu anı sanki defalarca prova etmiş gibi bir sükûnet vardı; bu da Asya'nın o anki şokunu, öfkesini ve savunmasızlığını yüzüne bir tokat gibi çarpmaya yetiyordu.
Asya, yaşadığı şokun etkisiyle sarsılan zihnini toparlamaya çalışırken, silahı hâlâ Aras’a doğrultuyordu. Elindeki metalin soğukluğu, damarlarında akan öfkenin sıcaklığıyla çatışıyordu. Sesi, titremesine rağmen keskin bir bıçak gibi havayı yardı: "Neden geldin?"
Aras, Asya’nın tehdidini görmezden gelerek odaya, kendi alanıymış gibi bir rahatlıkla girdi. Asya, şaşkınlıkla karışık bir nefretle haykırdı: "Otel benim, Aras! Benden memnun musunuz acaba?"
Aras, yüzünde o meşum, alaycı ifadeyle Asya'ya döndü. "Otel iyi ama içinde dangalak çok," dedi. Asya’nın gözleri hiddetle parladı. "Vay... Sen bana mı laf soktun?" diye soran Aras’a, dudaklarında acı bir alayla karşılık verdi: "İyi bari, beynin bir nevi çalışıyor."
Aras, aralarındaki gerilimi tırmandırarak, "İlacını içtin mi?" diye sordu. Bu soru, Asya’nın zaten pamuk ipliğine bağlı olan sabrını tamamen koparan bir kıvılcım oldu. "Sana ne lan! Sen kimsin de bana bu kadar sahiplenici davranıyorsun?"
Aras, odadaki havayı ağırlaştıran o karanlık kararlılığıyla, "Sonra öğreneceksin benim kim olduğumu, Asya," diye fısıldadı. Asya’nın gözlerinden yansıyan öfke, "Şimdi bu odadan derhal siktir ol ve git!" diye kükredi. Aras, tehditkâr bir sükûnetle, "İlacını içmeden gitmem," dedi.
Asya, silahı namlusu Aras'ın şakağına değecek kadar sertçe uzattı; sesi bir tehdit değil, bir infaz emri gibiydi: "Bir daha demeyeceğim. Çık, git!" Aras, "Tamam, sakin ol," diyerek bir hamle yaptı. Asya'nın az önce köşeye savurduğu ilaç torbasını yerden aldı. İçinden Asya'nın şu an da içmesi gereken bir hap çıkardı, kendi ağzına attı ve tek bir hamlede Asya’ya yaklaşıp dudaklarını onunkine bastırdı. İlacı zorla Asya’nın ağzına ilettiği o aşağılayıcı yakınlık, Asya’nın teninde yanıcı bir his bıraktı.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 9 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları