İZEL DEMİR – 23 EYLÜL
Doğum günlerini hiç sevmem.
Kalabalıklar, sahte gülüşler, “iyi ki doğdun” mesajları… Hepsi aynı gelir bana. Ama bu yıl farklıydı. Elif’in ısrarı bitmek bilmedi.
“Abla lütfen ya, bir gün ya. Sadece bir gün eğlenelim.”
Sonunda dayanamadım. Başımı salladım.
“Tamam Elif… ama sadece senin için.”
Parti beklediğimden daha iyiydi.
Işıklar, müzik, dans eden insanlar… Elif bile normalden daha mutluydu. Yanımda durup sürekli koluma giriyordu.
“Bak gördün mü abla, iyi ki gelmişiz.”
Gülümsedim. Gerçekten de ilk kez pişman değildim.
Ama sonra…
Elif’in yüzü bir anda değişti.
“Abla… başım çok ağrıyor.”
Kaşlarımı çattım. “Ne? Şimdi mi?”
“Dayanamıyorum…” dedi ve geri çekildi. “Ben eve gidiyorum.”
“İstersen kalayım—”
“Yok, sen eğlen. Ben iyiyim.”
Ve gitti.
Saatler geçti.
Müzik hâlâ kulağımdaydı ama içimde garip bir huzursuzluk vardı. Elif’e birkaç kez mesaj attım, cevap yok.
Sonunda dayanamadım.
Eve gitmeye karar verdim.
Kapı aralıktı.
İçeri girerken kalbim tuhaf bir şekilde hızlandı.
“Elif?”
Sessizlik.
Bir adım daha attım.
Sonra gördüm.
Donup kaldım.
Elif yerdeydi… elleri kan içindeydi. Yanında bir bıçak.
Ve yerde bir adam…
Nefesim kesildi.
“Ne… ne yaptın sen?”
Sesim titriyordu. Korku değil sadece… inanmak istememe haliydi bu.
Elif başını kaldırdı.
Gözleri doluydu.
“Abla… yanlışlıkla oldu…”
Bir an hiçbir şey duymadım. Sanki dünya sustu.
“Yanlışlıkla mı?” dedim, bir adım geri çekilerek. “Elif… dalga mı geçiyorsun sen?”
“Abla lütfen…” dedi ağlayarak. “Ben istemedim… o… o bana yaklaştı ben de… ben de…”
Cümlesi yarım kaldı.
Kapının dışından siren sesi geldi.
Bir.
İki.
Yaklaşıyorlardı.
Elif bir anda doğruldu.
Yüzündeki korku değişti.
Beni izledi bir an.
Sonra…
Hızla eğildi.
Ellerindeki kanı, sanki hiçbir şey olmamış gibi benim ellerime sürdü.
“Ne yapıyorsun— Elif!”
Bıçağı da alıp önüme bıraktı.
“Abla… beni affet.”
Ve arka kapıya koştu.
Ben olduğum yerde kaldım.
Nefes alamıyordum.
Kalbim… sanki bedenimin içinde değilmiş gibi atıyordu.
“Hayır… hayır hayır hayır…”
Kapı bir anda açıldı.
Polisler içeri girdi.
“YERDE KAL!”
Bağırışlar…
Ayak sesleri…
Ve ben…
Sadece ellerime baktım.
Kan.
Ve önümde duran bir bıçak.
O an tek düşündüğüm şey şuydu:
Ben eve geldiğimde… aslında çoktan mahvolmuştu her şey.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
🩵♥️☘️
Kardeş değil kalleş
Yorum
Yorum bulunamadı.