LABİRENT

AYBARS – 10.

BÖLÜM"Bu gece bittikten sonra hiçbirimiz eski hayatımıza dönemeyecektik."Bu düşünce kafamda dönüp dururken ikimiz de hâlâ aynı sokakta duruyorduk.Aynı lambanın altında.Aynı sessizliğin içinde.İzel ilk konuşan oldu."Ben seninle hiçbir yere gelmiyorum."Derin bir nefes verdim.İşte yine başlıyorduk."İzel.""Hayır.""Mesajı gördün.""Gördüm.""Tehdidi de gördün.""Gördüm.""O zaman neden hâlâ—""Çünkü sana güvenmiyorum!"Sesi beklediğimden yüksek çıktı.Birkaç kişi dönüp baktı.Ama ikimiz de umursamadık."Sen kimsin?"Diye devam etti."Gerçekten kimsin?"Cevap vermedim.Çünkü veremezdim.Bu da onu daha çok sinirlendirdi."Bak."Dedi."Bir anda ortaya çıktın."Bir adım bana yaklaştı."Sürekli emir veriyorsun."Bir adım daha."Sürekli beni takip ediyorsun."Bir adım daha."Ve benden durmadan bir şeyler saklıyorsun."Bu kez aramızda neredeyse hiç mesafe kalmamıştı.Ama farkında bile değildi.Öfkesi her şeyi bastırıyordu."Sonra da çıkıp bana güven diyorsun.""Ben sana güven demedim."Dedim.Bir an durdu."Ne?""Hiçbir zaman güven demedim."Kaşları çatıldı."Ne demek istiyorsun?""Ben sadece hayatta kalmanı istiyorum."Söz ağzımdan çıktığı anda sustu.İlk kez.Gerçekten sustu.Çünkü o da beklemiyordu.Ben de.Rüzgâr hafifçe esiyordu.Ama sokak birden sessizleşmiş gibiydi.İzel gözlerini kaçırdı.Sonra tekrar bana baktı."Niye?"Diye sordu.Bu kez sesi daha sakindi."Ne niyesi?""Niye umursuyorsun?"Lanet olsun.İşte kaçtığım soru buydu.Çünkü cevabı çok karmaşıktı.Çünkü başlangıçta umursamıyordum.Başlangıçta sadece Elif'i bulmak istiyordum.İzel benim için bir araçtı.Bir yoldu.Bir ipucuydu.Ama artık işler değişiyordu.Ve bu durum hoşuma gitmiyordu."Çünkü birileri seni hedef almış."Dedim sonunda.İzel başını iki yana salladı."Yine kaçıyorsun.""Haklısın."Bu kez şaşıran o oldu."Ne?""Haklısın."Tekrar ettim."Bir şeyler saklıyorum."Sessizlik."Sadece bir şeyler mi?""Neden önemli?""Çünkü belki sana yardım edebilirim."İçimden acı acı güldüm.Eğer gerçeği öğrenseydi...Muhtemelen yüzüme bile bakmazdı."Hayır."Dedim."Yardım edemezsin.""Denedin mi?""İzel...""Hayır, gerçekten soruyorum."Gözlerini gözlerime dikti."Denedin mi?"Bir an cevap veremedim.Çünkü ilk kez söyledikleri mantıklı gelmişti.Ve bu hoşuma gitmemişti.Tam konuşacakken telefonu tekrar çaldı.İkimiz de aynı anda ekrana baktık.Bu kez mesaj değildi.Aramaydı.Numara gizliydi.İzel'in yüzü gerildi."Acma."Dedim."Aybars—""Acma."Telefon çalmaya devam etti.Bir kez.İki kez.Üç kez.Sonunda sustu.İzel rahat bir nefes alacakken ekran tekrar yandı.Yeni mesaj.Bu kez mesaj daha kısaydı."Ona güvenme."İzel'in gözleri büyüdü.Benimkiler de.Çünkü mesajın devamı vardı.Ve devamındaki cümle...Kalbimin bir anlığına durmasına yetmişti."O sana söylediğinden çok daha tehlikeli biri."İzel yavaşça başını kaldırdı.Bana baktı.Uzun süre baktı.Sonra tek bir şey söyledi."Aybars..."Sesinde korku yoktu.Şüphe vardı."...sen kimsin"...