LABİRENT

AYBARS – 11.

BÖLÜM"...sen kimsin?"İzel'in sorusu havada kaldı.Birkaç saniye birbirimize baktık.Ben cevap vermedim.O da gözlerini benden çekmedi.Sanki ne kadar beklerse beklesin sonunda konuşacağımı düşünüyordu.Ama konuşamazdım.Henüz değil.Telefonu elinde sıkıyordu.Parmaklarının gerildiğini görebiliyordum.Mesajı tekrar okudu.Sonra tekrar bana baktı."Bu mesajı kim attı?"diye sordum."Bilsem sana söylerdim.""Numarayı göster.""Hayır."İç çektim."İzel.""Ne var?""Şu an inatlaşmanın sırası değil.""Şu an bana bunu söyleyecek son kişisin."Haklıydı.Ama bunu ona söylemeyecektim.Başını iki yana salladı.Sonra telefonunu cebine koydu."Ben gidiyorum."Yine.Sürekli aynı şey.Ne zaman önemli bir yere gelsek kaçmak istiyordu."İzel."Bu kez durdu ama dönmedi."Ne?""Sence bu normal mi?"Yavaşça bana döndü."Ney normal?""Birisi seni tehdit ediyor."Dedim."Birisi benim hakkımda mesaj atıyor.""Belki sen gerçekten tehlikeli birisindir."Kaşlarımı kaldırdım.İlk kez yüzünde küçücük bir gülümseme oluştu.Sinirli bir gülümsemeydi.Ama yine de gülümsemeydi."Bak."Dedi."Senin hakkında hiçbir şey bilmiyorum.""Ben de Elif hakkında hiçbir şey bilmiyorum."Bu söz ağzımdan çıkınca yüzü düştü.İşte yine aynı nokta.Elif.İzel gözlerini yere indirdi."Ben de bilmiyorum."Dedi sessizce.İlk başta yanlış duyduğumu sandım."Ne?"Başını kaldırdı.Bu kez gözlerinde öfke yoktu.Sadece yorgunluk vardı."Ben de bilmiyorum."Tekrar etti."Elif'in neden böyle yaptığını bilmiyorum."İlk kez dürüst konuşuyordu."O gece eve geldiğimde..."Sesi kısıldı."...beni suçlu bırakıp gitmesini beklemiyordum."Birkaç saniye sustu."Ne kadar sinirli olursak olalım..."Yutkundu."...o benim kardeşim."Bu cümleyi daha önce de söylemişti.Ama ilk kez bu kadar kırık çıkmıştı.Ne diyeceğimi bilemedim.Çünkü kardeşini kaybetmemişti.Ama kaybetmeye başlamıştı.Tam o sırada telefonum çaldı.Ekrana baktım.Tanıdık bir isim.Lanet olsun.Aramayı reddettim.İzel bunu fark etti."Kimdi?""Kimse.""Yalan söylüyorsun."İstemsizce güldüm."Sen de."Bir an sessizlik oldu.Sonra beklemediğim bir şey yaptı.Kollarını göğsünde birleştirdi."Eğer gerçekten bana yardım etmek istiyorsan..."Dedi."...bana yalan söylemeyi bırak."Bu kez cevap veremedim.Çünkü söylediği şey doğruydu.Ve bazen doğrular insanın canını yalanlardan daha çok yakıyordu.İzel bana birkaç saniye daha baktı.Sonra arkasını dönüp yürümeye başladı.Bu kez peşinden gitmedim.Ama gözden kaybolmasına da izin vermedim.Çünkü içimdeki his gittikçe büyüyordu.Bir şey olacaktı.Yakında.Çok yakında.Ve nedense...Bu olayın merkezinde yine İzel olacaktı