LABİRENT

AYBARS – 13.

BÖLÜMBir süre konuşmadık.Ne ben.Ne İzel.Sokak lambasının altında öylece duruyorduk.Gece ilerlemişti.Ama ikimiz de gitmiyorduk.İzel telefonunu tekrar cebine koydu.Sonra derin bir nefes verdi.Yorgundu.Bunu artık saklayamıyordu.Ben de ilk kez gerçekten ona baktım.Sadece bakmak için.Bir ipucu aramak için değil.Bir yalan yakalamak için değil.Üzerinde siyah, bol bir ceket vardı.Kollarını birkaç kez sıvadığı için bilekleri görünüyordu.Kot pantolonu günün başında muhtemelen düzgündü ama şimdi kırışmıştı.Ayakkabılarında hafif toz vardı.Muhtemelen saatlerdir yürüyordu.Saçları omuzlarına dökülüyordu.Koyu renk.Geceyle karışacak kadar koyu.Rüzgâr estikçe birkaç tutam yüzüne düşüyordu.Ama umursamıyordu.Asıl dikkatimi çeken şey yüzündü.Çünkü günlerdir ilk kez kaçmıyordu.İlk kez öfkenin arkasına saklanmıyordu.Yorgun görünüyordu.Kırılmış görünüyordu.Ama hâlâ ayakta duruyordu."Bana yine garip garip bakıyorsun."dedi birden.Düşüncelerim dağıldı."Sen de bunu söyleyip duruyorsun.""Çünkü doğru."İstemeden güldüm.İzel kaşlarını çattı."Ne gülüyorsun?""Hiç.""Yine yalan."Başımı iki yana salladım."Bir gün bana inanacaksın.""Sanmıyorum."Bunu söylerken yüzünde küçücük bir ifade oluştu.İnatçı.Tam ona göre."Her şeye itiraz etmek zorunda mısın?"dedim."Evet.""Niye?""Çünkü sen sinir oluyorsun."Bu kez gerçekten güldüm.İzel birkaç saniye bana baktı.Sonra istemeden o da gülümsedi.Ve o an tuhaf bir şey oldu.İlk kez ne Elif'i düşündüm.Ne mesajları.Ne de kardeşimi.Sadece bulunduğumuz anı düşündüm.Bu durum hoşuma gitmedi.Çünkü dikkatim dağılmaya başlamıştı.Kendime gelmek için bakışlarımı başka tarafa çevirdim."Ne oldu?"diye sordu."Hiçbir şey.""Kesin.""Kesin."İzel bana inanmadı.Yüzünden belliydi.Ama üstelemedi.Birkaç saniye sonra sessizce konuştu."Aybars.""Hm?""Sence Elif gerçekten bana bunu yapmış olabilir mi?"İşte.Yine aynı soru.Bu kez cevap vermek daha zordu.Çünkü gözlerinde ilk kez korkudan çok hayal kırıklığı vardı."Kardeşini en iyi sen tanırsın."dedim.İzel başını eğdi."Eskiden öyle sanıyordum."O cümle havada asılı kaldı.Ve ilk kez...Onun ne kadar yalnız kaldığını anladım.Çünkü bazen insanı en çok yabancılar değil...En güvendikleri kırardı.