LABİRENT

AYBARS – 14.

BÖLÜMİzel'in söylediği son cümle uzun süre aklımda kaldı."Eskiden öyle sanıyordum."Kardeşinden bahsederken yüzündeki ifade değişmişti.İlk kez gerçekten kırılmış görünüyordu.Belki de ilk kez Elif'in onu yüzüstü bıraktığını kabul etmeye başlamıştı."Bir kahve içelim."dedim.İzel bana baktı."Hayır.""İzel.""Hayır dedim.""On dakikalığına.""Hayır."İç çektim."Beş dakika.""Sen pazarlık mı yapıyorsun?""Evet.""Çok kötü yapıyorsun.""Farkındayım."İlk kez dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu."Bıktırıyorsun biliyor musun?""Çoğu kişi öyle söylüyor."İzel başını iki yana salladı."Tamam."Kaşlarımı kaldırdım."Tamam mı?""Sadece kahve.""Zafer.""Abartma."Birlikte yürümeye başladık.Kafenin içi sakindi.Gece geç olduğu için içeride çok az insan vardı.Cam kenarındaki bir masaya oturduk.Garson siparişleri aldıktan sonra kısa bir sessizlik oldu.İzel masanın üzerindeki peçeteyle oynuyordu.Ben de onu izliyordum."Neden bakıyorsun?"dedi."Gerginsin.""Şaşırdın mı?"Haklıydı.Şaşırmamıştım.Kahveler geldi.İzel fincanı iki eliyle tuttu.Birkaç saniye konuşmadı.Sonra beklemediğim bir şey söyledi."O adamı düşünüyorum."Kalbim bir anda sertçe çarptı."O adam."Kardeşim.Ama yüzümde hiçbir şey belli etmedim."Hangi konuda?"dedim.İzel gözlerini kahvesine indirdi."Kim olduğunu bilmiyorum."Sessizlik."Ailesi var mı bilmiyorum."Sessizlik."Onu seven biri var mı bilmiyorum."Boğazım düğümlendi.Çünkü vardı.Hem de çok.Ama İzel bilmiyordu."Ben..."Durdu."Ben onun ölmesini istemedim."İlk kez sesindeki suçluluğu duydum."Ben öldürmedim.""Biliyorum.""Buna rağmen..."Sözünü tamamlayamadı.Birkaç saniye boyunca sadece masaya baktı."Bir insan öldü."dedi sonunda.İlk kez gözlerimi kaçırmak zorunda kaldım.Çünkü kardeşimden bahsettiğini biliyordum.Ve onun bunu bilmeden konuşması garip bir şekilde canımı yakıyordu."Eğer ailesi varsa..."dedi."...onları bulacağım."Başımı kaldırdım.İzel ciddi görünüyordu."Ne?""Bulacağım.""Niye?""Çünkü bunu hak ediyorlar."İçimde bir şeyler değişti.Bir anda.Sanki biri göğsümün ortasına yumruk atmış gibi.Çünkü karşımdaki kız...Kardeşimin ölümünden sorumlu tutulmuştu.Hayatı altüst olmuştu.Ama hâlâ kardeşimin ailesini düşünüyordu.Oysa ben...Ben onu sadece kullanmaya çalışıyordum.Bu düşünce hoşuma gitmedi.Hiç."İzel."dedim."Hm?""Aile senin için önemli galiba."Acı bir şekilde güldü."Komik.""Nesi?""Ailem yok."Kaşlarım çatıldı."Baban?"Sessizlik.Anında pişman oldum.Çünkü yüzündeki ifade değişmişti.Kahve fincanını masaya bıraktı."Babam..." dedi yavaşça."...uyuşturucu bağımlısıydı."Bir şey söylemedim.İzel devam etti."Ben küçükken başladı."Gözleri artık kahvesinde değildi.Çok daha uzak bir yere bakıyordu."İlk zamanlar anlamıyordum."Acı acı güldü."Çocuk sonuçta."Sessizlik."Sonra bağırmalar başladı."Parmakları fincanın etrafında sıkıldı."Kavgalar."Yutkundu."Borçlar."Ben hiçbir şey söylemedim.Sadece dinledim."Annem bizi korumaya çalışıyordu."Bu kez sesi titredi."Her şeyi tek başına taşıyordu."Gözlerini birkaç saniye kapattı."Sonra bir gece..."Boğazı düğümlendi.Ben de nefesimi tuttum."O gece babam yine madde kullanmıştı."Kafedeki sesler bir anda uzaklaşmış gibi geldi."Çok kötü bir kavga çıktı."İzel'in sesi artık neredeyse fısıltıya dönmüştü."Ve..."Sustu.Devam etmek istemiyordu.Ama devam etti."Annemi öldürdü."İçimde bir şey sıkıştı.İzel gözlerini masaya dikmişti."Bunu yaptıktan sonra..."Yutkundu."...kendini de öldürdü."Uzun süre kimse konuşmadı.Kafedeki sessizlik ilk kez bu kadar ağır gelmişti.Sonra İzel hafifçe güldü.Ama o gülüşte mutluluk yoktu."İşte."dedi."Ailem."Ne diyeceğimi bilemedim.Çünkü bazı acılar için doğru cümle yoktur.Ve ilk kez...İzel'e baktığımda sadece Elif'in ablasını görmedim.Hayatı boyunca kaybetmeye alışmak zorunda kalmış birini gördüm.Bu da işleri çok daha karmaşık hale getiriyordu.