LABİRENT

AYBARS – 15.

BÖLÜMKafeden çıktığımızda hava daha da soğumuştu.Gece ilerlemişti.Sokaklar boşalmaya başlamıştı.Ama kafamın içi hiç olmadığı kadar kalabalıktı.İzel'in anlattıkları hâlâ aklımdaydı.Annesi.Babası.O gece.O kayıplar.Ve buna rağmen hâlâ ayakta duruyor olması.Bir süre yan yana yürüdük.Kimse konuşmadı.Sonunda sessizliği ben bozdum."Seni bırakayım."İzel bana baktı."Eve mi?""İstersen."Başını iki yana salladı."Hayır.""İzel.""Beni karakola götür."Bir an durdum."Ne?""Karakola."Sanki dünyanın en normal şeyini söylüyormuş gibi konuşuyordu."İfade vereceğim."Lanet olsun.Tam korktuğum şey."Hayır."İzel kaşlarını çattı."Hayır mı?""Evet.""Sen karar veremezsin.""Veriyorum."Bir anda yüzündeki ifade değişti."Sen benim neyim oluyorsun?""Şu an önemli değil.""Hayır, önemli."Sesi yükselmeye başlamıştı."Aybars, günlerdir bana ne yapacağımı söylüyorsun.""Evet.""Emir veriyorsun.""Çünkü mantıklı davranmıyorsun.""Ben mantıklı davranmıyor muyum?"Bu kez gerçekten sinirlendi."Kardeşim kaçmış."Bir cinayet işlenmiş.Ben suçlanmışım.Hayatım mahvolmuş.Ve sen bana mantıklı davranmıyorsun mu diyorsun?"Çevreden birkaç kişi dönüp baktı.Ama umurumda değildi."Şu an karakola gidip kendini ateşe atacaksın."dedim."Belki hak ettiğim budur."O cümle beni anında sinirlendirdi."Saçmalama.""Saçmalamıyorum.""İzel!""Ne var?"İlk kez birbirimize bağırıyorduk.Gerçekten bağırıyorduk."Gidip ne diyeceksin?"dedim."Gördüklerimi anlatacağım.""Sonra?""Sonra ne olacaksa olsun.""İşte sorun da bu!"Birkaç saniye sessizlik oldu.İzel bana öfkeyle baktı."Sana ne?"Bu iki kelime beklediğimden daha sert vurdu."Sana ne Aybars?"Devam etti."Neden bu kadar karışıyorsun?""Neden umursuyorsun?"Cevap veremedim.Çünkü cevabı söyleyemezdim.Henüz değil.İzel başını iki yana salladı."Tamam."Arabanı sür.""Ne?""Karakola götür."Sessiz kaldım.Sonunda derin bir nefes verdim."Arabaya bin."Şüpheli gözlerle baktı."Aybars.""Arabaya bin."Birkaç saniye tereddüt etti.Sonra kapıyı açıp oturdu.Ben de sürücü koltuğuna geçtim.Motor çalıştı.Ama ikimiz de konuşmuyorduk.Yol boyunca sadece gergin bir sessizlik vardı.Yaklaşık yirmi dakika sonra karakolun önüne geldik.İzel hiç beklemedi.Kapıya uzandı.Ve kolu çekti.Kapı açılmadı.Kaşları çatıldı.Bir kez daha denedi.Yine açılmadı.Bu kez yavaşça bana döndü."Aybars."Sessiz kaldım."Kilitli mi?"Sessiz kaldım."Aybars."Bu kez sesi daha sert çıktı."Kilitli mi?""Evet."Bir anda yüzündeki ifade değişti."Kapıyı aç.""Hayır."Ne dediğimi anlaması birkaç saniye sürdü.Sonra gözleri büyüdü."Ne demek hayır?""Hayır demek.""Kapıyı aç.""Hayır.""Kapıyı aç dedim!"Direksiyonu sıkıca tuttum."Bu işin dönüşü olmayacak."dedim.İzel inanamazmış gibi bana baktı."Sen kafayı mı yedin?""İfade verirsen her şey değişir.""Zaten değişti!""Hayır.""Sana ne!"İşte yine o soru."Sana ne?"Bağırıyordu artık."Benim hayatım!""Benim kararım!""Sana ne?"Ve sonunda...Ağzımdan kaçtı.Çünkü öfkeliydim.Çünkü korkuyordum.Çünkü düşünemiyordum."Çünkü öldürülen adam benim kardeşimdi!"Sessizlik.Tam bir sessizlik.İzel'in yüzündeki bütün öfke bir anda kayboldu.Yerine başka bir şey geldi.Şok.İnanamama.Ve korku.Benim ne dediğimi anlamam ise bir saniye sonra oldu.Lanet olsun.Lanet olsun.Lanet olsun.Gözlerimi kapattım.Söylemiştim.Gerçeği söylemiştim.İzel tek kelime etmedi.Sadece bana baktı.Sanki karşısındaki kişiyi ilk kez görüyormuş gibi."Aybars..."Sesi neredeyse fısıltıydı."Ne dedin sen?"Cevap vermedim.Çünkü verecek cevabım yoktu.Artık çok geçti.Sır ortaya çıkmıştı.Ve İzel'in gözlerindeki o bakış bana tek bir şey söylüyordu:Artık bana asla eskisi gibi bakmayacaktı.