LABİRENT

AYBARS – 16.

BÖLÜM"Çünkü öldürülen adam benim kardeşimdi."Söz ağzımdan çıkar çıkmaz pişman oldum.Bir saniye.Sadece bir saniye.Ama artık geri alamazdım.Arabanın içi sessizleşti.Öyle bir sessizlikti ki motorun sesini bile duyabiliyordum.İzel bana bakıyordu.Ama birkaç dakika önceki gibi değildi.Bu kez gözlerinde öfke yoktu.Şaşkınlık da yoktu.Korku vardı.Gerçek korku.Yüzündeki renk çekilmişti.Dudakları hafifçe aralandı.Sanki bir şey söylemek istiyordu ama kelimeleri bulamıyordu."Aybars..."dedi sonunda.Sesi çok kısık çıkmıştı."Ne dedin sen?"Gözlerimi birkaç saniye kapattım.Lanet olsun."Aybars."Bu kez daha sert söyledi."Ne dedin?"Derin bir nefes verdim."Duymuş olmalısın."İzel'in yüzü daha da gerildi."Hayır."Başını iki yana salladı."Hayır, hayır..."Bir anda kapıya döndü.Kolu çekti.Kapı açılmadı.Bir daha denedi.Yine açılmadı.Bu kez bana döndü."Kapıyı aç."Sessiz kaldım."Kapıyı aç Aybars."Direksiyona baktım."Aç."Sesindeki panik büyüyordu."Aybars!""İzel...""Kapıyı aç!"Bu kez yumruğunu kapıya vurdu."Şimdi aç!"Onu daha önce sinirli görmüştüm.Öfkeli görmüştüm.Ama korkmuş hâlini ilk kez görüyordum."Sen..."Sesi titredi."Sen kimsin?"Bu soruyu daha önce de sormuştu.Ama bu kez cevabı öğrenmek istemiyordu.Bu kez cevaptan korkuyordu."Sen başından beri biliyordun."dedi.Sessizlik."Başından beri."Gözleri dolmaya başlamıştı."Kardeşinmiş."Başını iki yana salladı."Ve sen bana hiçbir şey söylemedin."Haklıydı."İzel...""Hayır."Sözümü kesti."Hayır."Birkaç saniye bana baktı.Sonra acı bir şekilde güldü."Ben sana ailemi anlattım."dedi."Her şeyi anlattım.""İzel...""Annemi anlattım."Sesi çatladı."Babamı anlattım."Gözlerinden bir damla yaş düştü."Ve sen bütün bu süre boyunca bana yalan söyledin."Söyleyecek bir şey bulamadım.Çünkü haklıydı.Tamamen haklıydı.İzel yüzünü başka tarafa çevirdi.Bir süre konuşmadı.Sonra tekrar bana baktı.Bu kez gözleri kıpkırmızıydı."Ben o adamı öldürmedim."dedi."Ben biliyorum.""Hayır."Başını sertçe salladı."Hayır, bilmiyorsun."Nefes aldı."Eğer bilseydin..."Sözünü tamamlayamadı.Boğazı düğümlendi.Ardından fısıltıyla konuştu."Bu kadar kolay bakamazdın yüzüme."O cümle beklediğimden daha sert vurdu.Çünkü doğruydu.İzel tekrar kapıya baktı."Kapıyı aç."Bu kez bağırmıyordu.Sadece yorgundu."Ne yapacağımı bilmiyorum."dedi."Sadece..."Gözlerini kapattı."Sadece kapıyı aç."İlk kez onu bu kadar savunmasız görüyordum.Ve ilk kez kendi öfkemle vicdanım arasında sıkıştığımı hissettim.Çünkü kardeşimi düşününce içimdeki öfke büyüyordu.Ama İzel'e bakınca...Her şey daha karmaşık hale geliyordu.Arabanın içinde ağır bir sessizlik çöktü.Ve o sessizliğin içinde ikimiz de aynı şeyi biliyorduk.Bu geceden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.