LABİRENT

AYBARS – 17.Bölüm"Kapıyı aç."İzel üçüncü kez söyledi.Bu sefer sesi daha yüksekti."Kapıyı aç Aybars."Direksiyonu daha sıkı tuttum."Aybars!""Yeter."İlk kez sesimi yükselttim.İzel sustu.Sadece birkaç saniyeliğine.Sonra bana döndü."Sen normal değilsin."dedi.Acı bir şekilde güldüm."Yeni mi fark ettin?""Sen başından beri beni kullandın."Sessiz kaldım."Başından beri.""İzel.""Hayır."Bu kez sözümü kesti."Bir kelime bile etme."Gözleri bana sabitlenmişti."Kardeşinin kim olduğunu biliyordun."Sessizlik."Öldürülen kişinin kardeşi olduğunu biliyordun."Sessizlik."Ve bütün bu süre boyunca bana yalan söyledin."Çenem gerildi.Çünkü her söylediği doğruydu."Kapıyı aç.""Hayır."İzel bana inanamazmış gibi baktı."Hayır mı?""Evet.""Neden?"Derin bir nefes verdim."Çünkü şu an karakola girersen her şeyi mahvedeceksin.""Benim hayatım zaten mahvoldu.""Hayır.""Ne demek hayır?"Bu kez ben ona döndüm."Sen sadece kendi hayatını düşünüyorsun."İzel'in kaşları çatıldı."Ne?""Kendini teslim edeceksin.""Evet.""Sonra?""Soruları cevaplayacağım.""Sonra?"Sustu.Ben devam ettim."Sonra olay büyüyecek.""Zaten büyüdü.""Hayır!"Bu kez gerçekten bağırmıştım.İzel irkildi.Ben de.Çünkü son birkaç dakikadır öfkem kontrolden çıkmaya başlamıştı."Sen hiçbir şey bilmiyorsun."dedim."Sen de bana anlatmıyorsun.""Çünkü anlatamam.""Niye?"Sessizlik."Niye anlatamıyorsun?"Direksiyona baktım.Sonra tekrar ona."Kardeşimi kaybettim."dedim.İlk kez bunu bu kadar açık söyledim."Ve sen benden sakin olmamı bekliyorsun."İzel'in yüzündeki ifade biraz değişti.Ama korku hâlâ oradaydı."Ben onu öldürmedim."dedi.Sesi ilk kez daha yumuşaktı."Ben biliyorum.""Hayır."Başını salladı."Bilmiyorsun."Bir süre birbirimize baktık.Sonra İzel yavaşça konuştu."Bana baktığında ne görüyorsun?"Kaşlarım çatıldı."Ne?""Katil mi görüyorsun?"Cevap veremedim.Çünkü işin en kötü tarafı buydu.Artık görmüyordum.Ve bu durum beni daha da öfkelendiriyordu.İzel gözlerini benden ayırmadı."Kapıyı aç."dedi tekrar.Bu kez bağırmadı.Sadece kararlıydı.Ama ben de kararlıydım."Hayır."Arabanın içini tekrar sessizlik doldurdu.Ve ilk kez ikimiz de aynı şeyi fark ettik.Bu artık sadece Elif meselesi değildi.Bu artık birbirimize sakladığımız gerçeklerin meselesiydi.Ve o gerçekler ortaya çıktığında...Hiçbirimiz eskisi gibi olmayacaktık.