LABİRENT

AYBARS – 18.

BÖLÜMArabanın içindeki sessizlik artık dayanılmaz bir hâl almıştı.İzel kapıya bakıyordu.Ben direksiyona.İkimiz de konuşmuyorduk.Ama konuşmamız gerektiğini biliyorduk.Sonunda ilk konuşan ben oldum."Haklıydın."İzel bana baktı."Ne?""Haklıydın."Tekrar ettim."Başından beri."Kaşları çatıldı."Ne hakkında?"Derin bir nefes aldım."Ben sana yalan söyledim."Sessizlik."Ve evet."Yutkundum."Başlangıçta sana yardım etmek için yaklaşmadım."İzel'in yüzündeki ifade değişti.Ama sözümü kesmedi."Kardeşimi kimin öldürdüğünü öğrenmek istiyordum.""Sana ulaştım.""Çünkü Elif'e ulaşamıyordum."Arabanın içinde sadece sesim vardı artık."Sen benim için bir ipucuydun."Bu cümleyi söylemek bile kötü hissettirmişti."Bir yol.""Bir cevap."İzel başını başka tarafa çevirdi."Devam et."dedi.Sesi soğuktu."Daha bitmedi."Gözlerimi kapattım."Başta seni umursamadım.""Sonra?"Bu soru beklediğimden daha zordu."Sonra işler değişti."İzel bana baktı."Nasıl?"Cevap vermek birkaç saniyemi aldı."Çünkü sen beklediğim kişi çıkmadın."Sessizlik."Ne demek o?""Kardeşinin arkasına saklanan biri sanmıştım.""Sonra anneni anlattın.""Babanı anlattın.""Ve hâlâ ayakta durduğunu gördüm."İzel hiçbir şey söylemedi.Uzun süre birbirimize baktık.Sonunda başını salladı."Ne saçma."dedi."Nesi saçma?""Hayatımız."İlk kez ona hak verdim.Gerçekten saçmaydı.Birkaç saniye daha geçti.Sonra İzel koltuğuna yaslandı."Bak."dedi."Bu saatten sonra birbirimize güvenmemiz mümkün değil."Haklıydı."Ama birbirimizi yok etmeye çalışmanın da bir anlamı yok."İlk kez sesinde öfke yoktu.Sadece yorgunluk vardı."Çünkü ikimiz de zaten yeterince şey kaybettik."O cümle arabanın içinde asılı kaldı.Ne diyeceğimi bilemedim.Çünkü ilk kez...Kardeşimin ölümünden sonra biri bana gerçekten ne hissettiğimi hatırlatmıştı.Ve bu hiç beklemediğim kişi olmuştu.İzel Demir.Bir süre daha sessizce oturduk.Sonra yavaşça başımı koltuğa yasladım.Belki ilk kez.Kendimi savaşmaktan yorulmuş hissettim.Ve ilk kez aklımdan şu düşünce geçti:Belki de bu hikâyede aradığım şey sadece intikam değildi.