LABİRENT

AYBARS – 19.

BÖLÜMBelki de bu hikâyede aradığım şey sadece intikam değildi.Bu düşünce aklımdan geçer geçmez kendime sinirlendim.Ne düşünüyordum ben?Karşımda oturan kız...Kardeşimin ölümüne uzanan tek yoldu.Bunu unutamazdım.Unutmamalıydım.İzel hâlâ kapıya bakıyordu.Konuşmuyordu.Ben de konuşmuyordum.Arabanın içindeki sessizlik ağırlaştıkça ağırlaşıyordu.Sonunda derin bir nefes aldı."Kapıyı aç."dedi.Ses tonu sakindi.Az önceki öfkesinden eser yoktu.Belki de yorulmuştu."Hayır."Başını yavaşça bana çevirdi."Neden?"Çünkü seni bırakırsam Elif'i bir daha bulamayabilirim.Çünkü planım bitecek.Çünkü kardeşimin dosyası kapanacak.Ama bunların hiçbirini söylemedim."Henüz değil."dedim."Henüz değil mi?""Hayır."İzel başını koltuğa yasladı.Tavana baktı.Sonra gözlerini kapattı."Biliyor musun..."diye başladı."Neyi?""Sana ilk gördüğüm günden beri güvenmiyordum."İçimden kısa bir kahkaha geçti."Belli oluyordu.""Yine de..."Durdu."...bunun bu kadar büyük bir yalan olacağını düşünmemiştim."Cümlesi beklediğimden daha ağır geldi."İzel.""Söyleme.""Ne?""Adımı söyleme."Kaşlarım çatıldı."Neden?""Çünkü şu an senden kendi ismimi bile duymak istemiyorum."Hak etmiş miydim?Evet.Bir süre daha sessizlik oldu.Sonra kontağı çevirdim.Motor yeniden çalıştı.İzel hemen bana döndü."Ne yapıyorsun?""Buradan gidiyoruz.""Nereye?""Bilmene gerek yok.""Arabayı durdur.""Hayır.""Aybars.""İzel.""Arabayı durdur dedim."Ayağımı gazdan çekmedim.İzel bu kez kapıyı tekrar denedi.Kol birkaç kez aşağı indi.Ama kilit açılmadı."Bunu gerçekten mi yapıyorsun?""Evet.""Bu resmen alıkoymak."Cevap vermedim."Konuşsana!""Konuşacak bir şey yok.""Var."Sesi yeniden yükseldi."Benimle ilgili kararları sen veremezsin.""Bazı kararları vermek zorundayım.""Sen kimsin ki?"Bu soru...Bu gece üçüncü kez soruluyordu."Artık biliyorsun."dedim."Kardeşini kaybetmiş bir adam."İzel başını iki yana salladı."Hayır.""Neye hayır?""Sen sadece kardeşini kaybetmiş biri değilsin."Bana baktı.Uzun uzun baktı."Sen acını öfkeye çevirmişsin."Cümlesi direksiyon kadar sert çarptı bana."Ve o öfke seni bambaşka biri yapmış."Dişlerimi sıktım."Beni yargılama.""Seni yargılamıyorum.""Öyle yapıyorsun.""Hayır."Sesi yine sakindi."Sadece görüyorum."İlk kez...Hiç kimsenin yüzüme söylemediği bir şeyi söylüyordu.Arabayı kırmızı ışıkta durdurdum.İkimiz de ön cama bakıyorduk."Şimdi ne olacak?"diye sordu.Bilmiyordum.Gerçekten bilmiyordum.Planımın yarısı dağılmıştı.Sırrım ortaya çıkmıştı.Ve buna rağmen...İzel'in bana baktığında gördüğü tek şey nefret değildi.Hayal kırıklığıydı.Nedense...Bu, nefretten daha çok can yakıyordu.Yeşil ışık yandı.Ayağımı tekrar gaza bastım.Ve içimden tek bir cümle geçti.Artık hiçbirimiz başladığımız yerde değildik.