LABİRENT

20.BÖLÜM DEVAMIKapının kapanmasıyla birlikte istemsizce etrafıma baktım.İlk başta normal bir malikâne gibi görünüyordu.Ta ki yürümeye başlayana kadar.Koridor bitiyor, ikiye ayrılıyordu.İkiye ayrılan koridorlardan biri üç kapıya çıkıyordu.O kapılardan biri açılıyor, arkasından yine başka bir koridor başlıyordu.Duvarların arasında yön duygumu kaybetmeye başlamıştım.Sanki bu ev yapılırken tek amaç, içeri giren birinin çıkışı unutmasıydı.Her odanın kapısında farklı semboller vardı.Kimi kapının üzerinde eski bir anahtar kabartması...Kiminde Roma rakamları...Kiminde ise tek başına duran metal bir sayı plakası.Bazılarının yanında küçük elektronik paneller duruyordu.Sanki yanlış bir seçim yaparsan kapı hiç açılmayacakmış gibi.İçimde garip bir ürperti dolaştı."Bu ev..."dedim yavaşça.Aybars durmadan yürümeye devam etti."...normal değil."Başını bile çevirmedi."Normal olması için yapılmadı."Kaşlarımı çattım."Ne demek o?""Bu evde her koridor başka bir koridora çıkar."dedi."Her oda yeni bir geçit gibidir."Etrafıma yeniden baktım.Gerçekten de aynı yerde dönüp duruyormuşum hissi oluşuyordu.Bir tabloyu az önce gördüğüme emindim.Ama birkaç dakika sonra aynı tablo yine karşıma çıkmıştı.Yoksa başka bir tablo muydu?Anlayamıyordum.Tavanlar bile birbirine benziyordu.Merdivenler farklı yönlere çıkıyor, sonra tekrar aşağı iniyordu.Koridorların bazıları daire çiziyor gibiydi.İnsan birkaç dakika içinde nereden geldiğini unutabilirdi."Burada tek başına kalsam..."dedim istemsizce."...çıkışı bulamam."Aybars bu kez bana baktı.Yüzünde tek bir duygu yoktu."Sadece sen değil."dedi."Bu evi bilmeyen hiç kimse çıkışı bulamaz."Boğazım kurudu.Bir an önce dışarı çıkmak istedim.Ama kapı çoktan arkamızda kalmıştı.Ve ilk kez...Bu evin bir evden çok, insanı içine çeken kocaman bir labirent olduğunu anladım.