LABİRENT

İZEL – 21.

BÖLÜMBen bu eve girmiştim...Ama buradan çıkabilecek miydim?Bu düşünce boğazıma düğümlendi.İstemsizce arkamı döndüm.Girdiğimiz kapıyı aradım.Yoktu.Daha doğrusu...Hangisi olduğunu anlayamadım.Az önce geçtiğimiz koridorun yerinde şimdi iki farklı koridor vardı.Sağ tarafta siyah çerçeveli kapılar uzanıyordu.Sol tarafta ise taş duvarların arasından döne döne ilerleyen dar bir geçit...Bir an gözlerimi kapattım."İmkânsız..."diye fısıldadım.Aybars yürümeye devam ediyordu.Sanki buranın her taşını ezbere biliyordu."Burası nasıl bir yer?"diye seslendim.Durmadı."Bir ev."Acı acı güldüm."Ev mi?"Sesim koridorda yankılandı."Buna ev diyorsan senin normal anlayışından korkarım."Bu kez durdu.Yavaşça bana döndü."Burası dışarıdan ev."dedi."İçeriden ise..."Cümlesini yarıda bıraktı."İçeriden ne?"Uzun uzun yüzüme baktı."...öğreneceksin."Bu cevap hiç hoşuma gitmedi.Yürümeye devam ettik.Koridorun sonunda dört kapı vardı.Dördünün de rengi aynıydı.Dördünün de kolu aynıydı.Ama üzerlerinde küçük pirinç levhalar bulunuyordu.Birinci kapıda yalnızca;Iİkinci kapıda;IVÜçüncü kapıda;IXDördüncü kapıda ise hiçbir şey yazmıyordu.Kaşlarımı çattım."Bunlar ne?"Aybars kapılardan birinin önünde durdu."Sayı.""Bunu ben de görüyorum.""Her kapının bir anlamı var.""E neye göre açılıyor?""Bazıları anahtarla.""Bazıları şifreyle.""Bazıları ise..."Bana baktı."...doğru kişiyi bekliyor."İçim ürperdi."Şaka yapıyorsun.""Hayır."Tam o sırada sağ taraftaki duvardan metalik bir ses geldi."Tık..."Ardından...Başka bir kapı kendi kendine açıldı.Refleksle bir adım geri çekildim."Bu neydi?"Kimse cevap vermedi.Sadece Aybars yürümeye devam etti.Ben istemeden peşinden gittim.Çünkü bulunduğum yerde kalmak...Yürümekten daha korkutucuydu.İçeri girdiğimiz oda beklediğim gibi değildi.Duvarların tamamı koyu ahşaptı.Ortada eski bir masa vardı.Ama dikkatimi çeken masa değildi.Masanın arkasındaki duvardı.Kocaman bir harita asılıydı.İlk bakışta anlam veremedim.Biraz yaklaşınca gözlerim büyüdü.Harita değildi o.Evin planıydı.Ama normal bir plan değildi.Koridorlar birbirinin içinden geçiyordu.Bazıları başladığı yere geri dönüyordu.Bazıları çıkmaz sokak gibi bitiyordu.Bazıları ise...Haritada bile görünmüyordu."Bu..."Sözümü tamamlayamadım.Aybars omzunun üzerinden plana baktı."Kayboldun mu?""Hayır."dedim istemsizce."Kaybolmadım."Sonra tekrar haritaya baktım."...ama kaybolacağımı hissediyorum."Bu kez ilk defa Aybars'ın yüzünde belli belirsiz bir ifade oluştu.Ne gülümsemeydi.Ne de alay.Sanki...Bunu bekliyormuş gibiydi.Bir anda bulunduğumuz odanın kapısı ağır bir sesle kapandı."Güm!"İrkilerek arkamı döndüm.Koşup kapı koluna uzandım.İndirdim.Açılmadı.Bir kez daha denedim.Yine açılmadı."Aybars."Sakin kalmaya çalışıyordum."Aybars..."Bu kez sesim biraz daha sert çıktı."Kapı açılmıyor.""O kapı içeriden açılmaz."dedi sanki çok normal bir şey söylüyormuş gibi.Yavaşça ona döndüm."Ne demek içeriden açılmaz?""Dışarıdan açılır."Birkaç saniye hiçbir şey söyleyemedim.Sonra istemsizce güldüm.Sinirden."Harika."Başımı iki yana salladım."Gerçekten harika."Bir adım ona yaklaştım."Sen beni nereye getirdin?"Aybars bana baktı.Uzun uzun.Sonra sadece tek bir cümle kurdu."Artık bu evden çıkabilmek için sadece yürümek yetmeyecek, İzel."Kaşlarım çatıldı."Ne demek istiyorsun?"Aybars gözlerini kapıya çevirdi."Burası yolunu bilenleri saklar..."Kısa bir duraksadı."...bilmeyenleri ise sınar."O an, bu evin taş duvarlarından bile daha soğuk bir his içime yayıldı.Çünkü ilk kez...Bu labirentin sadece koridorlardan ibaret olmadığını hissettim.