LABİRENT

İZEL – 22.

BÖLÜMBu labirent sadece koridorlardan ibaret değildi.Bunu içeri girdiğim ilk on dakikada anlamıştım.İnsan bu evin içinde yönünü değil...Düşüncelerini kaybediyordu.Kapının önünde birkaç saniye daha bekledim.Elim hâlâ soğuk metal kolda duruyordu.Bir kez daha indirdim.Hiçbir şey.Arkamı yavaşça döndüm.Aybars beni izliyordu.Kollarını göğsünde birleştirmişti.Yüzünde tek bir ifade bile yoktu."Bunu normal karşılamamı mı bekliyorsun?"dedim."Senden normal davranmanı beklemiyorum.""Ne bekliyorsun?""Önce sakinleşmeni."Sinirli bir kahkaha attım."Sakinleşeyim mi?"Sesim odanın yüksek tavanında yankılandı."Beni zorla getirdiğin evde, çıkışını bile bilmediğim bir yerde sakin mi olayım?"Aybars cevap vermedi.Bu sessizliği iyice sinirimi bozuyordu.Bir adım daha ona yaklaştım."Konuşsana!""Bağırmanın bir faydası yok.""Sen karar verme buna.""Burası sesi sever."Kaşlarımı çattım."Ne?""Sesi..."dedi yavaşça."...geri yollar."Tam o anda bulunduğumuz odanın dışından hafif bir gürültü duyuldu.Sanki uzak bir koridorda biri yürüyordu.Tak...Tak...Tak...Olduğum yerde kaldım."Nerede biri var."fısıldadım.Aybars başını iki yana salladı."Belki.""Belki mi?""Bu evde bazen duyduğun her ses bir insana ait olmayabilir."İçim ürperdi."Ben senin bilmecelerini çözmek zorunda değilim.""Haklısın.""Öyleyse beni çıkar.""Seni şu an çıkaramam.""Neden?"Aybars derin bir nefes verdi."Çünkü dışarı çıkmak için önce birkaç bölümden geçmemiz gerekiyor.""Bölüm mü?""Evin her kısmı birbirine bağlı değil.""E bu nasıl saçmalık?""İnşa edilirken özellikle böyle tasarlanmış."Sinirle saçlarımı geriye attım."Hayatımda bundan daha saçma bir şey duymadım."Tam o sırada...Bulunduğumuz odanın sol tarafındaki kitaplık hafifçe titredi.Sonra ağır ağır yana doğru kaydı.Arkasında daracık bir geçit ortaya çıktı.Nefesim kesildi."Az önce..."Kitaplığa baktım."...burada duvar vardı.""Evet."Aybars hiç şaşırmamıştı."O geçit biraz önce yoktu.""Vardı.""Hayır, yoktu.""Bazı geçitler ilk bakışta görünmez."Sinirden gözlerimi kapattım."Ben rüya görüyorum.""Hayır.""Kesin görüyorum.""Keşke."Geçide doğru birkaç adım attı.Sonra durup bana baktı."Gel."Yerimden kıpırdamadım."Hayır.""İzel.""Hayır dedim.""Burada yalnız kalmak istemezsin.""Seninle gelmek istediğimi de söylemedim."Birkaç saniye birbirimize baktık.Sonra evin içinden yine aynı ses geldi.Tak...Tak...Tak...Bu kez daha yakındı.Refleks olarak başımı koridora çevirdim.Kimse yoktu.Ama ses devam ediyordu.Sanki görünmeyen biri ağır ağır yürüyordu.Boğazım kurudu."Aybars..."İlk kez sesim eskisi kadar sert çıkmadı."O sesi sen de duyuyor musun?"Başını hafifçe salladı."Duyuyorum.""Kim o?""Burada çalışanlardan biri olabilir.""Olabilir mi?""Emin değilim.""Emin değilsin derken?"Aybars cevap vermedi.Bu sessizlik beni daha çok gerdi.İstemeden geçide doğru baktım.Dar, loş ve taş duvarlıydı.Sonu görünmüyordu.İçeriye soğuk bir hava vuruyordu."Bu ev..."dedim yavaşça."...insanı boğuyor."Aybars ilk kez bana biraz daha dikkatli baktı.Sonra sakin bir sesle konuştu."Bu evin en büyük özelliği duvarları değil.""Neymiş?""İçeri giren herkesi kendisiyle yüzleştirmesi."Ne demek istediğini anlamadım.Ama öğrenmek istemediğimden emindim.Çünkü bu evin içinde geçirdiğim her dakika...Çıkış kapısını değil, kendimi kaybediyormuşum gibi hissediyordum.