LABİRENT

İZEL DEMİROdanın içindeki sessizlik artık kulaklarımı rahatsız ediyordu.Lambanın sarı ışığı masanın üzerine düşüyor, geri kalan her yer gölgelerin içinde kalıyordu.Aybars hâlâ bana bakıyordu.Ben de ona.İkimiz de geri adım atmıyorduk."Konuş."dedi."Konuşacak bir şeyim yok.""Var.""Yok."Çenesi gerildi.Elini masanın kenarına koydu."İzel...""Ne?""Benim sabrımı taşırma."İstemsizce güldüm.Sinirden."Soğukkanlı tavrın bitti galiba.""Dalga geçme.""Ne yapacaksın?"Bir adım ona yaklaştım."Sesini mi yükselteceksin?"Aybars da bana doğru bir adım attı.Aramızdaki mesafe iyice azaldı."Elif nerede?""Bilmiyorum.""Nereye gider?""Bilmiyorum.""İlk aklına gelen yer?""Yok.""İzel!""Ne var?"Ben de sesimi yükselttim."Kaç kere söyleyeceğim?

Bilmiyorum!"Aybars eliyle sandalyeyi geriye itti.Sandalye zeminde sert bir ses çıkardı.Odadaki yankı ikimizi de susturdu."İmkânsız."dedi dişlerinin arasından."Ne imkânsız?""Bir insan kardeşinin gideceği tek bir yeri bile bilmez mi?""Demek ki bilmiyormuş.""İnanmıyorum.""İnanma!"Bir anlık öfkeyle masanın öbür tarafına geçtim.İki elimle masaya yaslandım."İnanmak zorunda değilsin!"Aybars da aynı anda öne eğildi.Artık masanın iki ucunda birbirimize kilitlenmiştik."Ben sana yalan söylemiyorum.""O zaman bana yardım et.""Ediyorum!""Hayır.""Evet!""Nerede o?""Bilmiyorum dedim!"Öfkeyle elim masaya indi.Lambanın ışığı hafifçe sallandı."Sen neden anlamıyorsun?"dedim."Ben de onu arıyorum!""Öyle görünmüyor.""Sen benim yerimde olsaydın...""Oldum."Sözümü kesti."Kardeşimi kaybettim."Bir an sustum.O da sustu.İlk kez ikimizin de nefesi düzensizleşmişti.Derin bir nefes aldım.Başımı iki yana salladım."Bu konuşma hiçbir yere varmayacak."Sandalyeyi geriye itip kapıya yöneldim.Kapı koluna uzandım.Çevirdim.Yine açılmadı.Arkamı dönmeden konuştum."Kapıyı aç."Sessizlik."Aybars."Sessizlik."Kapıyı aç dedim.""Hayır."Bu tek kelime içimdeki son sabrı da aldı.Hızla arkamı döndüm."Neden?""Çünkü sen dışarı çıkarsan Elif'i bulma şansım azalacak."İlk kez bunu bu kadar açık söylemişti.Acı acı güldüm."Demek mesele bu.""Evet.""Ben hiçbir zaman insan değildim senin gözünde."Aybars'ın bakışları bir anlığına değişti."İlk başta..."diye başladı."Devam et.""İlk başta değildin."İçimde bir şey koptu."Harika."dedim."En azından sonunda dürüst oldun."Kapıya tekrar döndüm.Kol yine elimdeydi.Açılmıyordu.Odanın taş duvarlarına baktım.Bu ev...Bu oda...Bu insanlar...Hepsi üzerime geliyormuş gibi hissediliyordu.Ve ilk kez, buradan çıkmanın sadece kapının açılmasıyla mümkün olmayacağını anladım.