LABİRENT

İZEL DEMİROdanın içindeki hava gittikçe ağırlaşıyordu.Tavandan sarkan tek lamba hafif hafif sallanıyor, sarı ışık bazen Aybars'ın yüzünü aydınlatıyor, bazen de tamamen gölgede bırakıyordu.Duvarlar sessizdi.Ama o sessizliğin içinde ikimizin de nefesi duyuluyordu.Aybars birkaç adım geri çekildi.Ellerini cebine koydu.Başını hafifçe eğdi.Uzun süre konuşmadı.Sonra gözlerini kaldırdı."Tamam."dedi.Sesi dümdüzdü."O zaman dinle beni."Kaşlarımı çattım."Dinliyorum.""Bu saatten sonra..."Bir an durdu."...Elif de benim düşmanım."Sessiz kaldım.Aybars devam etti."Ve sen de."O cümle odanın içinde yankılandı.Beklediği tepkiyi vermedim.Sadece yüzüne baktım.Sonra dudaklarımın kenarı hafifçe yukarı kıvrıldı."O kadar emin konuşma."dedim.Kaşları çatıldı."Ne demek istiyorsun?""Elif'e düşman olabilirsin."Omuz silktim."Onu yakalamaya çalışabilirsin."Bir adım ona yaklaştım."Ama bana düşman olamazsın."Bu kez gerçekten şaşırdı."Neden?"diye sordu."Neye güveniyorsun?"Gözlerini hiç kaçırmadan baktım."Sana.""Saçmalama.""Saçmalamıyorum.""İzel.""Bakışların."dedim.Sustu."Ne olmuş bakışlarıma?""Farkında değilsin."Bir adım daha yaklaştım.Aramızdaki mesafe yeniden kısaldı."İnsan düşmanına öyle bakmaz."Yüzündeki ifade bir anlığına değişti.Çok kısa sürdü.Ama gördüm."Yanılıyorsun."dedi.Başımı iki yana salladım."Hayır.""Yanılmıyorum."Aybars derin bir nefes verdi."Ben sana sadece gerçeği bulmak için bakıyorum.""Öyle mi?""Evet."Gülümsedim."İnandın mı?"diye sordu sertçe."Hayır.""Neden?"Çünkü...Bakışları öfkeliydi.Ama sadece öfke yoktu.Bunu inkâr etmeye çalışıyordu."Bir insan..."dedim yavaşça."...nefret ettiği birine bu kadar uzun bakmaz."Aybars'ın çenesi gerildi."Sana baktığım için bir anlam çıkarmaya çalışma.""Çıkarmıyorum.""Çıkarıyorsun.""Hayır."Kollarımı göğsümde birleştirdim."Sadece gözlem yapıyorum."Sessizlik."Bazen..."dedim."...sanki söylemek isteyip de söylemediğin bir şey varmış gibi bakıyorsun.""Yeter.""Sanki öfkelisin..."Bir an durdum."...ama sadece öfkeli değilsin."Aybars sert bir ifadeyle başını iki yana salladı."Sen kendini fazla iyi okuyucu sanıyorsun.""Belki.""Yanılıyorsun.""Belki de sen kendine yalan söylüyorsun."Bu sözümden sonra oda yeniden sessizliğe gömüldü.Aybars gözlerini benden ayırdı.İlk kez.Sadece birkaç saniyeliğine.Sonra yeniden bana döndü.Yüzündeki sert ifade geri gelmişti."Şunu unutma."dedi."Benim önceliğim hâlâ kardeşimi kimin benden aldığını öğrenmek."Ben de gözlerini hiç bırakmadan cevap verdim."Ben de şunu unutmayacağım.""Ne?""Kardeşimi korumak için ne gerekiyorsa yapacağım."İkimiz de aynı anda sustuk.O an anladım ki...Bu ev bir labirentti.Ama asıl çıkmaz...Koridorlarda değil, ikimizin arasında kurulmuştu.