LABİRENT

İZEL Kapının kilidi açılırken çıkan metalik ses koridorun içinde yankılandı.Başımı yavaşça kaldırdım.Aybars kapının önünde duruyordu.Yüzünde yine o anlaşılması zor ifade vardı.Ne öfke...Ne de sakinlik...İkisi birden."Çık."dedi.Kaşlarımı çattım."Ne?""Çık dedim."Olduğum yerde kaldım."Beni serbest mi bırakıyorsun?"Cevap vermedi.Sadece kapıyı işaret etti.Bir an bunun yeni bir oyun olduğunu düşündüm.Yerimden kıpırdamadım.Aybars derin bir nefes verdi."İzel.""Sana neden güveneyim?""Güvenme."dedi kısa bir şekilde."Ama çık."Gözlerini birkaç saniye inceledim.Yalan söyleyip söylemediğini anlamaya çalışıyordum.Hiçbir şey okuyamıyordum.Yavaşça kapıya doğru yürüdüm.Tam yanından geçerken durdum."Bunun bir karşılığı var."dedim."Biliyorum.""Ne?""Bunu sonra öğrenirsin."Tek kelime etmeden yürümeye devam ettim.Arkamdan kapının kapanma sesi geldi.O evden çıkınca ilk kez rahat nefes alabildim.Ama bu rahatlık yalnızca birkaç saniye sürdü.Telefonumu açar açmaz tek bir isim aradım.Elif.Telefon ikinci çalışta açıldı."Abla?""Konuşma."dedim sertçe."Sana bir konum atıyorum.""Ne oldu?""Konuşma dedim."Sesim o kadar sert çıkmıştı ki Elif sustu."Yarım saat içinde orada ol.""İzel...""Geç kalma."Telefonu kapattım.Kafenin en arka masasına oturdum.Cam kenarıydı.Dışarıdaki insanları görebiliyordum.İçeride hafif bir kahve kokusu vardı.Ama ben hiçbir şey hissetmiyordum.Kapı açıldı.Elif içeri girdi.Beni görünce rahatlamış gibi nefes verdi."Abla..."Ben ayağa kalktım."Sen otur."dedim sertçe.Elif şaşkınlıkla sandalyeye geçti."Ne oldu?""Emin misin gerçekten bilmiyorsun?""Ne?""Emin misin?"Sesim yükselmeye başlamıştı.Çevredeki birkaç kişi dönüp bize baktı."İzel, insanlar bakıyor...""Umurumda değil!"Masaya eğildim."O gece ne oldu?"Elif gözlerini kaçırdı."Anlat."Sessizlik."Elif!""Tamam!"diye bağırdı.Gözleri dolmuştu."Tamam anlatacağım."Derin bir nefes aldı."Ben o gece onunla konuşmaya gitmiştim.""Kimle?""Adamla.""Sonra?""Konuşurken tartıştık.""Eee?""Bana doğru yürüdü.""Eee?""Ben korktum."Ellerini birbirine kenetledi."Masanın üzerindeki bıçağı aldım."Başını eğdi."İtmek istedim."Sesi titriyordu."Ama...""Devam et.""Dengesi bozuldu.""Sonra..."Başını iki yana salladı."Her şey birkaç saniyede oldu."Ben tek kelime etmeden dinliyordum."Çok korktum."dedi."Ne yapacağımı bilemedim.""O yüzden beni suçlu gösterdin."Elif ağlamaklı bir sesle,"Özür dilerim."dedi."Beni affet."Tam cevap verecektim ki...Kafenin önünde art arda siyah araçlar durdu.Fren sesleri bütün sokağı doldurdu.İçimde kötü bir his oluştu.Camdan dışarı baktım.Kapılar açıldı.Siyah giyimli birkaç kişi hızla araçlardan indi.En son araçtan ise...Aybars indi.Elif de aynı anda cama baktı.Yüzündeki renk çekildi."Abla..."diye fısıldadı."Aybars."Ben sandalye arkasını tuttum.Kalbim hızlanmıştı."Demek bu yüzden..."diye mırıldandım."Beni bıraktı."Aybars başını kaldırdı.Göz göze geldik.Hiçbir şey söylemedi.Ama bakışı her şeyi anlatıyordu.Bizi bulmuştu.Kafenin kapısı açıldı.İçeriye ağır adımlarla girmeye başladılar.Etraftaki insanlar ne olduğunu anlamaya çalışırken kafenin içindeki konuşmalar bir anda kesildi.Elif kolumu tuttu."Ne yapacağız?"Ben gözümü Aybars'tan ayırmadan fısıldadım."Sakin ol.""İzel...""Ne olursa olsun..."Sözümü tamamlayamadım.Çünkü Aybars artık yalnızca birkaç metre uzağımızdaydı.Ve yüzündeki ifade...Bu kez her zamankinden daha karanlıktı.