LABİRENT

İZEL Kafenin kapısı yavaşça açıldı.Kapının üzerindeki küçük zil çaldı.Normalde sıradan gelen o ses...Bu kez içime oturdu.Aybars içeri girdi.Arkasında siyah giyimli birkaç adam vardı.Hepsi sessizdi.Ne bağırıyorlardı...Ne de konuşuyorlardı.Sadece yürüyerek bize doğru geliyorlardı.Kafenin loş ışıkları yüzlerine vuruyor, gölgeleri zemine uzuyordu.İçgüdüsel olarak Elif'in önüne geçtim.Kolumu geriye uzatıp onu arkamda tuttum."Abla..."diye fısıldadı."Sakın öne çıkma.""İzel...""Ne olursa olsun, arkamda kal."Elif kolumu sıkıca tuttu.Ellerinin titrediğini hissedebiliyordum.Aybars birkaç adım daha attı.Aramızdaki mesafe giderek kapanıyordu."Olduğun yerde kal."dedim yüksek sesle.Kafedeki sessizlik daha da ağırlaştı.Aybars durdu.Ama geri çekilmedi."Çekil kenara."dedi sakin bir sesle."Hayır.""İzel.""Bir adım daha atma."Bakışlarını Elif'e çevirdi."Onunla konuşacağım.""Benden geçersin."Aybars gözlerini yeniden bana çevirdi."İkiniz de beni fazlasıyla oyaladınız.""Biz kimseyi oyalamadık.""Öyle mi?"Sesi hâlâ sakindi.Ama bu sakinlik, öfkeden daha ürkütücüydü.Refleksle cebime uzandım.Yanımda taşıdığım küçük katlanır anahtarlığı avucumun içine aldım.Kendimi daha güvende hissetmek için sıkıca kavradım.Aybars bunu fark etti.Bakışları kısa bir anlığına elime indi.Sonra tekrar gözlerime döndü."Bunu gerçekten kullanacağını mı sanıyorsun?""Bana yaklaşma.""İzel.""Yaklaşma dedim."Bir adım attı.Ben de refleksle elimi kaldırdım.Aramızdaki mesafe neredeyse tamamen kapanmıştı.Aybars durdu.Yavaşça başını iki yana salladı."Korkuyorsun.""Hayır.""Korkuyorsun.""Sana değil.""O zaman neden elin titriyor?"İstemeden avucuma baktım.Gerçekten titriyordu.Öfkeden mi...Yoksa korkudan mı...Ben de bilmiyordum.Aybars derin bir nefes aldı."İzel."dedi bu kez daha yavaş."Bu iş burada bitmeyecek."Ben de gözlerini hiç ayırmadan cevap verdim."Ben de tam olarak bunu düşünüyorum."O an ikimiz de biliyorduk.Bu karşılaşma bir son değildi.Asıl hesaplaşma daha yeni başlıyordu.