LABİRENT

İZEL Hayatım boyunca kimsenin önünde eğilmemiştim.Babamın önünde değil...Öğretmenlerimin önünde değil...Beni suçlayan polislerin önünde değil...Hatta beni bu labirent gibi eve kapatan Aybars'ın önünde bile değil.Ama o an...Elif'in korkuyla koluma sarıldığını hissedince...İçimde yıllardır dimdik duran bir şey çatladı.Aybars birkaç adım daha yaklaştı.Bakışları bu kez benim üzerimde değildi.Doğrudan Elif'e bakıyordu.Elif istemsizce arkamda biraz daha saklandı."Abla..."diye fısıldadı."Gitmeyeceğim."Kolunu daha sıkı tuttum."Gitmeyeceksin."dedim.Aybars durdu."İzel."Sesi sakindi."Çekil."Başımı iki yana salladım."Hayır.""Bu meseleyi büyütme.""Büyüten ben değilim."Aramızdaki sessizlik uzadı.Sonra Aybars gözlerini Elif'ten ayırmadan konuştu."Ben onunla konuşacağım.""Hayır.""Sadece konuşacağım.""Sana inanmıyorum.""İnanmak zorunda değilsin."Bir adım daha attı.Ben de refleksle Elif'in önüne geçtim."Yaklaşma."dedim.İlk kez sesim titredi.Aybars bunu fark etti."İzel...""Yaklaşma.""Bu iş böyle çözülmez.""O zaman hiç çözülmesin."Elif'in omzuna dokundum.Arkasına dönmeden konuştum."Korkma."Ama bunu söylerken...Asıl korkan bendim.Aybars derin bir nefes verdi."Onu götürmem gerekiyor."O cümleyi duyduğum an dünya birkaç saniyeliğine sustu."Hayır."dedim.Sesim neredeyse fısıltıya dönüşmüştü.Aybars ilk kez yüzüme baktı."Başka çarem yok.""Var."Başımı hızla salladım."Bin tane var.""İzel...""Hayır!"Sözünü kestim."Elif'i bu işin içine daha fazla çekme.""Çok geç.""Geç değil."Bir adım ona yaklaştım.Hayatım boyunca kimseye yapmadığım şeyi yaptım.Gururumu susturdum.Sesimi alçalttım."Lütfen..."O kelimeyi söylerken boğazım düğümlendi.Kendime bile yabancı geldim."Lütfen, Aybars."O da şaşırmıştı.Bunu yüzünden anlayabiliyordum.Çünkü beni ilk kez böyle görüyordu."Onu götürme."dedim."Ne istiyorsan benden iste.""Ben burada kalırım.""İstersen beni sorgula.""İstersen bana inanma.""Ama..."Sesim kırıldı."...Elif'e dokunma."Elif hemen başını kaldırdı."Abla, yapma."Elini tuttum.Sımsıkı."Sus.""Abla...""Ne olur konuşma."Gözlerim Aybars'tan ayrılmıyordu."Lütfen."dedim bir kez daha."Hayatımda ilk defa senden bir şey istiyorum."Odanın içi sessizleşti.Aybars hiçbir şey söylemedi.Ben devam ettim."O benim tek ailem.""Onu da kaybedersem..."Cümleyi tamamlayamadım.Çünkü devamını söylemeye cesaretim yoktu.Derin bir nefes aldım."Lütfen."dedim son kez."Onu benden alma."Aybars uzun süre konuşmadı.Yüzündeki sert ifade bir anlığına sarsılmış gibiydi.Sanki ilk kez...Karşısındaki kişinin sadece inatçı biri değil, kardeşini kaybetmekten korkan bir abla olduğunu görüyordu.Ama o sessizliğin sonunda ne söyleyeceği...İkimizin de kaderini değiştirecekti.