LABİRENT

İZEL Kafenin içindeki sessizlik öylesine ağırdı ki...Nefes almak bile zor geliyordu.Elif'in kolunu iki elimle sımsıkı tutuyordum.Sanki biraz gevşetsem...Onu elimden alacaklardı.Aybars'ın bakışları hiç değişmiyordu.Kararlıydı.Bu beni daha çok korkutuyordu.Bir adım attı.Ben de refleksle Elif'i arkamda biraz daha sakladım."Lütfen..."dedim.Sesim bu kez eskisi kadar güçlü değildi.Aybars durdu.Ama geri çekilmedi."İzel."dedi alçak bir sesle."Bunu uzatma."Başımı hızla iki yana salladım."Uzatmıyorum.""Hayır..."Boğazımdaki düğüm büyüdü."...yalvarıyorum."Bu kelimeyi söyler söylemez kendimden nefret ettim.Hayatım boyunca kimseye yalvarmamıştım.Kimseye.Ama konu Elif olunca...Gururumun hiçbir anlamı kalmıyordu."Lütfen."Bir adım ona doğru yaklaştım."Onu bu işin dışında bırak."Aybars gözlerini üzerimden ayırmadı."Olmaz.""Neden?""Çünkü cevaplar onda olabilir.""Ya yoksa?"Sustu."Ya gerçekten yoksa?"Cevap vermedi.Sessizliği beni daha da çaresiz hissettirdi.Elif titreyen bir sesle,"Abla..."dedi."Ben..."Bir anda ona döndüm."Sus!"Sesim kafenin duvarlarında yankılandı.Elif irkildi.Gözleri kocaman açıldı."Tek kelime etme.""Ben sadece...""Hayır!"Nefes nefeseydim."Bir şey söylemeyeceksin."Elif'in gözleri doldu."Abla, belki konuşursam...""Konuşmayacaksın!"İlk kez ona bu kadar sert çıkıyordum.Söylediğim her kelime içimi parçalıyordu.Ama başka çarem yoktu.Elif başını eğdi.Sessizce ağlamaya başladı.Onu öyle görünce içim parçalandı.Elimi uzatıp yanağını okşadım."Özür dilerim..."diye fısıldadım."Bağırmak istemedim."Sonra yeniden Aybars'a döndüm.Gözlerim dolmuştu.Artık bunu saklayamıyordum."N'olur..."dedim."Onu bırak."Aybars'ın yüzünde en ufak bir değişiklik olmadı."İzel.""Bak..."Sözler ağzımdan birbirine karışarak çıkıyordu."İstersen beni suçla.""İstersen bana inanma.""İstersen bir daha yüzümü bile görme.""Ama..."Derin bir nefes aldım."Elif'i bırak."Gözümden ilk damla süzüldü.Ardından ikincisi.Sonra devamı geldi.Kendimi durduramıyordum.Ağladığım için değil...Çaresiz kaldığım için canım yanıyordu.Aybars hâlâ aynı yerde duruyordu.Tek kelime etmiyordu.Bu sessizlik...Bütün cevaplardan daha ağırdı.Bir adım daha yaklaştım."Ne olur..."Sesim neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı."O benim kardeşim.""Ben onu ikinci kez kaybedemem."Kafamı eğdim.Omuzlarım titriyordu.İlk defa hayatımda...Hiçbir çıkış yolu bulamıyordum.Uzun bir sessizlik oldu.Sonunda Aybars konuştu.Sesi sertti."Ben de kardeşimi geri getiremem."Başımı kaldırdım.Göz göze geldik.İkimizin de gözlerinde farklı acılar vardı.Ama ikimiz de kendi acımızın peşinden gidiyorduk.Ve o an anladım...Bu savaşta kazanan olmayacaktı.Sadece daha fazla yara alacak insanlar olacaktı.