LABİRENT

İZEL Her şey...Birkaç saniye içinde oldu.Aybars gözlerini benden ayırmadan, arkasındaki adamlardan birine kısa bir bakış attı.Kimse bağırmadı.Kimse koşmadı.Ama o sessizliğin içinde karar çoktan verilmişti.İçimde kötü bir his büyüdü."Hayır..."diye fısıldadım.Elif kolumu daha sıkı tuttu."Abla..."Sesi titriyordu.Başımı ona çevirdim.Gözleri kıpkırmızıydı.Hayatımda onu bu kadar korkmuş görmemiştim.Aybars ağır bir sesle konuştu."İzel.""Çekil."Başımı sertçe iki yana salladım."Hayır.""Bu son kez söylüyorum.""Ben de son kez söylüyorum."Sesim çatladı."Hayır."Bir anlık sessizlik...Sonra Elif'in parmakları elimden yavaş yavaş kaymaya başladı."Abla..."Panikle elini iki elimle tuttum."Bırakma."dedim."Ne olursa olsun bırakma."Elif hıçkırığını tutamadı."Abla..."Gözlerinden yaşlar peş peşe akıyordu."Ben korkuyorum."O cümle...Kalbime saplandı."Hayır."dedim."Korkmayacaksın.""Ama...""Bak bana."İki elimle yüzünü tuttum.Titriyordu."Duyuyor musun beni?"Başını güçlükle salladı."Evet...""Sen güçlüsün.""Değilim."Sesi çocuk gibiydi."Abla, ben gerçekten güçlü değilim."İçimde bir şey paramparça oldu.Elif ağlayarak başını salladı."Ne olur...""Abla, beni bırakma."O an zaman durmuş gibiydi.Kafedeki sandalyeler...Masalar...Pencereden içeri süzülen gün ışığı...Hepsi silikleşti.Sadece Elif'in sesi vardı."Abla...""Evet.""Ben gitmek istemiyorum."Boğazımdaki düğümü yutamadım."Gitmeyeceksin."dedim."Gitmene izin vermeyeceğim."Elif ağlayarak bana sarıldı.Omuzuma yüzünü gömdü."Ne olur...""Beni yalnız bırakma."Onu sımsıkı sardım."Bırakmayacağım."diye fısıldadım."Asla."Elif başını kaldırdı.Gözlerinin içine baktım.İlk defa...Küçüklüğümüzdeki hâlini gördüm.Yağmurdan korkup odama gelen küçük kız kardeşimi...Kâbus gördüğünde elimi bırakmayan Elif'i..."Abla..."dedi yeniden."Eğer beni götürürlerse..."Başını iki yana salladı."...beni unutma."Gözlerimden yaşlar boşaldı."Saçmalama.""Unutmayacağına söz ver.""Elif.""Lütfen."Titreyen elleri ellerimi buldu."Ben sensiz yapamam."dedi."Ne olur...""Beni bırakma."Onu yeniden kendime çektim.Alnını öptüm."Bana bak."dedim."Sen benim kardeşimsin.""Ben seni nereye gidersen git bulurum.""Anladın mı?"Elif ağlayarak başını salladı.Ama gözlerindeki korku kaybolmuyordu.Tam o sırada arkamızdan Aybars'ın sesi duyuldu."İzel."Bu kez dönmedim.Elif'i bırakmadım.Sadece gözlerimi kapattım.Ve içimden tek bir cümle geçti.Bu hikâye burada bitmeyecekti.Çünkü kardeşimi kaybetmeye niyetim yoktu.Ne pahasına olursa olsun... onu geri alacaktım.