LABİRENT

İZEL DEMİRElif gittiğinde kafenin içi bir anda boşalmış gibi oldu.Sesler kesildi.Işık aynıydı.Masalar aynıydı.Ama ben aynı değildim.Kapının kapanma sesi hâlâ kulaklarımdaydı.O ses...Sanki içimde bir şeyi de kapatmıştı.Donup kalmıştım.Elif’in birkaç saniye önce tuttuğu elim şimdi boştu.Parmaklarımı açıp kapadım.Hiçbir şey yoktu.Sadece boşluk.Derin bir nefes aldım.Ama nefes bile eksik gibiydi.Gözlerimi kapattım.Bir saniye...İki saniye...Üç saniye...Sonra yavaşça açtım.Aybars hâlâ karşımdaydı.Hareket etmiyordu.Sanki olan biteni izlememiş gibi değil...İzlemiş ama kabul etmiş gibiydi.Bu beni daha çok sinirlendirdi.Başımı kaldırdım.Göz göze geldik.Sessizlik uzun sürdü.Ben bozmadım.O da bozmadı.Sonunda dudaklarım aralandı.Sesim düşük ama keskin çıktı."Hatırlıyor musun?"Aybars kaşlarını hafifçe çattı."Ne?"Bir adım ona doğru attım."Sen bana bir şey demiştin."Sustu."Demiştin ki..."Bir an durdum.Kelimeyi yavaş söyledim."Bana düşman olamazsın."Aybars gözlerini kısmadı.Kaçmadı.Sadece baktı.Devam ettim."Çok emindin."Acı bir gülümseme yüzüme yerleşti."O kadar emindin ki..."Başımı hafifçe yana eğdim."...ben bile bir an inanmıştım."Sessizlik.Sonra başımı kaldırdım.Bakışlarım sertleşti."Yanılmışım."O kelimeyi söylerken sesim titremedi.Hiç titremedi.Çünkü içimdeki her şey zaten çoktan titremişti.Bir adım daha yaklaştım."Sen benim artık bir numaralı düşmanımsın, Aybars."O an hava değişti.Sanki odadaki oksijen azaldı.Aybars'ın yüzü ilk kez hafifçe gerildi.Ama konuşmadı.Ben devam ettim."Artık aramızda hiçbir şey yok.""Ne güven.""Ne konuşma.""Ne de o saçma bakışların."Bir an durdum.Gözlerimi gözlerinden ayırmadım."Sadece sen varsın..."Sesimi biraz daha düşürdüm."...ve ben."Sessizlik tekrar çöktü.Aybars ilk kez başını hafifçe eğdi.Sanki sözlerimi tartıyordu.Ama ben beklemedim.Çünkü beklemek...Beni zayıf yapıyordu.Arkamı döndüm.Kapıya doğru yürüdüm.Adımlarım ağırdı.Ama kararlıydı.Tam kapıya vardığımda Aybars’ın sesi geldi.Sakin.Ama keskin."İzel."Durmadım.Sadece başımı hafifçe çevirdim."Bu daha başlangıç."Gözlerimi kapattım.Ve tek bir cümleyle cevap verdim."Biliyorum."Kapıyı açtım.Ve dışarı çıktığımda...İçimde artık geri dönmeyen bir şey vardı.