LABİRENT

İZEL DEMİRKafeden çıktığımda hava soğuktu.Ama üşüdüğüm şey hava değildi.İçimdi.Adımlarımı bile hissetmiyordum.Sanki bedenim yürüyordu ama ben çok geride kalmıştım.Bir süre sonra kendimi sahile yakın eski bir bankta buldum.Ne zaman oturduğumu hatırlamıyordum.Sadece bir anda oradaydım.Ellerim titremiyordu artık.Çünkü titreyebilecek bir şey kalmamıştı.Başımı öne eğdim.Elif…Aybars…O ev…Hepsi zihnimin içinde birbirine karışıyordu.Gözlerimi kapattım.“Bu kadar basit miydi?”diye fısıldadım.“Alıp götürmek…”“Ve ben hiçbir şey yapamamak…”Derin bir nefes aldım.Tam o sırada yanımda biri oturdu.Fark etmemiştim bile.Başımı çevirdim.Bir adam.Yaklaşık benim yaşlarımda.Siyah mont giymişti.Saçları dağınık ama dikkat çekici derecede düzgün bir yüzü vardı.Bakışları sertti ama rahatsız edici değildi.Daha çok... ölçen bir bakış."Burada tek başına oturmak tehlikeli."dedi.Kaşlarımı çattım."Sana ne?"Adam hafifçe gülümsedi."İyi başladık."Başımı geri çevirdim."Git.""Gitmeyeceğim.""Seni tanımıyorum.""Ben seni tanıyorum."Bu cümledeki sakinlik içimi rahatsız etti.Yavaşça ona döndüm."Kimsin sen?"Bir saniye durdu.Sonra net bir sesle konuştu:"Kerem Aras."İsim tanıdık gelmedi.Ama söylediği ton…Tanıdık bir şeyin gölgesini taşıyordu."Ne istiyorsun?"Kerem bankta daha rahat bir şekilde yaslandı."Senden bir şey istemiyorum.""Yalan."Gülümsedi."Tamam.""Bir şey teklif ediyorum o zaman."Gözlerimi kıstım."Ne teklifi?"Bir süre sessiz kaldı.Sonra ilk kez yüzü ciddileşti."Aybars Yücel."Bu ismi duyunca içimde bir şey kıpırdadı."Onu tanıyorum."dedim sertçe.Kerem başını hafifçe salladı."Ben de."Sessizlik.Rüzgâr hafifçe geçti.Denizden gelen ses uzaktı."Onun yüzünden burada olduğunu biliyorum."dedi.Kaşlarım iyice çatıldı."Ne demek bu?"Kerem bana döndü.Bakışları artık şaka yapmıyordu."Cevap arıyorsun.""Ben de."Kısa bir duraksama."İkimiz de aynı kişiden dolayı kaybettik."Bu cümle içime oturdu."Ne istiyorsun Kerem?"Bu kez daha yavaş konuştu."Tek başına yapamazsın.""Seni tanımıyorum bile.""Tanımana gerek yok."Bir an sustu.Sonra ekledi:"Ama onu tanıyorsun."Aybars’ın adı geçince içim yeniden gerildi."Ne istiyorsun?"diye tekrar sordum.Kerem bu kez direkt gözlerime baktı."Sadece şunu söylüyorum.""İstersen yalnız kalırsın.""İstersen bu işi tek başına çözmeye çalışırsın."Bir an eğildi."Sadece şunu bil..."Sesi daha da düştü."O adam yalnız değil."Bu cümleyle birlikte etraf sanki biraz daha soğudu.Kerem ayağa kalktı.Cebinden küçük bir kart çıkardı.Bana uzattı."Karar senin."dedi.Sonra arkasını döndü.Yürümeye başladı.Ama gitmeden önce son bir kez konuştu:"İzel...""Yanlış insanı düşman seçtin."Ben bankta kaldım.Kart elimdeydi.Üzerinde sadece bir isim yazıyordu:Kerem ArasVe altında tek bir cümle:“İstersen yalnız değilsin.”Rüzgâr sertleşti.Ve ben ilk kez…Gerçekten neye bulaştığımı düşünmeye başladım.