LABİRENT

İZEL DEMİRKerem birkaç adım daha attı.Sanki arkasında bıraktığı şey sadece bir konuşma değilmiş gibi...Beni de bırakıyordu.Kartı elimde sıkı tuttum.Parmaklarımın arasına kâğıt neredeyse eziliyordu."Nereye gidiyorsun?"dedim.Sesim beklediğimden daha sert çıktı.Kerem durdu.Ama dönmedi."Gitmek mi?"dedi."Ben zaten geldim."Kaşlarımı çattım."Ne demek istiyorsun?"Yavaşça arkasını döndü.Bakışları direkt üzerimdeydi."Karar vermen için."Bir an sustu."Ve karar verdin mi?"O soruda bir tuhaflık vardı.Sanki cevabım zaten belliydi.Kartı avucumda sıktım.Bir adım attım."Bekle."Kerem kaşını hafifçe kaldırdı."Dinliyorum."Derin bir nefes aldım.Bu kelimeyi söylemek...Beni değiştirecekti.Bunu hissediyordum.Ama yine de söyledim."Tek başıma yapmayacağım."Sessizlik oldu.Rüzgâr bankın etrafında döndü.Kerem gözlerini kısmadan baktı."Emin misin?"Başımı salladım."Evet."Bir an durdu.Sonra yavaşça geri geldi.Bankın kenarına tekrar oturdu.Ama bu kez mesafe daha farklıydı.Daha dikkatli.Daha gerçek.Ben de yanına oturdum.Ellerim hâlâ titriyordu ama artık saklamıyordum."Ne biliyorsun?"diye sordum.Kerem önüme baktı."Aybars Yücel..."İsmi söylerken bile sesi değişti."...sandığın kadar basit biri değil."Gözlerimi devirdim."Bunu bana söylemek için mi geldin?"Kerem başını iki yana salladı."Hayır.""Ne için o zaman?"Bana döndü."Onun ne yaptığını biliyorum."Sessizlik."Ve senin neden bu hale geldiğini de."Bu cümle içimi sıktı."Benim halim?"dedim.Sinirle güldüm."Benim halim Elif yüzünden."Kerem dikkatle baktı."Gerçekten sadece o mu?"Bir an sustum.Bu soru...Canımı yaktı.Ama cevabı yok sayamazdım."Hayır."dedim kısık sesle."Değil."Kerem başını hafifçe eğdi."İşte bu yüzden buradayım."Rüzgâr sertleşti.Bankın etrafındaki sessizlik daha ağırlaştı."Aybars'a nefretim..."dedim yavaşça."...benim kontrolümde değil artık."Kerem gözlerini kısarak baktı."Ne kadar ileri gidebilirsin?"Soru basitti.Ama cevabı ağırdı.Ben de dürüst oldum."Bilmiyorum."Bir an sustum.Sonra ekledim:"Ama geri dönmek istemiyorum."Kerem uzun süre konuşmadı.Sadece beni izledi.Sanki içimde kırılan şeyi tartıyordu.Sonra çok sakin bir sesle konuştu:"O zaman aynı yoldayız."Ben ona döndüm."Demek birlikteyiz?"Kerem hafifçe başını salladı."Aynı düşmana karşı."Bu cümle havayı değiştirdi.Ama içimdeki şey değişmedi.Çünkü ilk kez şunu fark ettim...Ben artık sadece Elif'i kaybetmemiştim.İçimdeki eski İzel'i de o gün bankta bırakmıştım.Ve yerine kalan kişi...Dönüşü olmayan bir yola çoktan adım atmıştı.