LABİRENT

AYBARS YÜCELBu ev...İnsanları susturuyordu.Dışarıdan bakınca eski bir malikâne.İçeri girince ise sonu görünmeyen koridorlar, birbirine açılan kapılar ve insanın yönünü unuttuğu taş duvarlar...İlk kez gelen biri, daha girişte kaybolurdu.Ben ise yıllardır bu koridorlarda yürüyordum.Her dönüşü...Her kapıyı...Her gizli geçidi ezbere biliyordum.Koridorun sonunda durdum.Demir kapının önündeki görevli bana baktı."Hazır."dedi.Başımı hafifçe salladım.Kapı ağır bir sesle açıldı.İçeride küçük bir oda vardı.Ortada eski bir masa...İki sandalye...Ve tavandan sarkan tek bir lamba.Işık doğrudan masanın üzerine düşüyordu.Odanın geri kalanı karanlıktı.Elif sandalyede oturuyordu.Başını öne eğmişti.Kapının açıldığını duyunca yavaşça bana baktı.Gözleri kızarmıştı.Belli ki uzun süredir ağlıyordu.İçeri girdim.Kapı arkamdan kapandı.Sessizlik...Bu ev sessizliği seviyordu.Masanın karşısındaki sandalyeyi çektim.Oturmadım.Bir süre ayakta kaldım.Elif gözlerini benden ayırmıyordu.İlk konuşan ben oldum."Adın Elif."Başını hafifçe salladı."Evet.""Kaç yaşındasın?""Yirmi iki."Sesinde korku vardı.Ama dikkatimi çeken başka bir şeydi.Suçluluk...O duyguyu tanıyordum.Yıllardır insanların yüzünde görüyordum.Sandalyeye oturdum.Dirseklerimi masaya yasladım."İzel seni çok seviyor."Bir anda gözleri doldu."Evet.""Sen de onu."Başını tekrar salladı."Evet."Sessizlik...Sonra yavaşça sordum."O gece ne oldu?"Elif gözlerini masaya indirdi.Parmaklarını birbirine kenetledi."Anlattım.""Kime?""İzel'e.""Bir de bana anlat."Uzun süre sustu.Odadaki lambanın hafif uğultusu duyuluyordu.Sonra derin bir nefes aldı."Ben..."Sesi titredi."...o gece konuşmaya gitmiştim.""Kiminle?""Senin kardeşinle."İçimde eski bir sızı yeniden uyandı.Ama belli etmedim."Neden?""Bazı şeyleri konuşmak istiyordum.""Neyi?"Gözlerini kapattı."Beni rahat bırakmasını."Bu cümleyle birlikte zihnimde yeni sorular oluştu."Devam et.""Konu büyüdü."dedi."İkimiz de bağırıyorduk.""Sonra?""Her şey çok hızlı oldu."Başını iki yana salladı."İnan bana...""...öyle olsun istemedim."Sesinde pişmanlık vardı.Ama pişmanlık...Kardeşimi geri getirmeyecekti."İstememen sonucu değiştirmiyor."Başını eğdi."Biliyorum."İlk kez gözlerime baktı."Her gece aynı şeyi düşünüyorum.""Eğer o kapıdan hiç girmeseydim...""...belki bunların hiçbiri olmazdı."Odanın içinde yine sessizlik oluştu.Ben sadece onu izliyordum.Yalan söylüyor mu diye...Ama gördüğüm tek şey yorgunluktu.Ve vicdan azabı.Tam ayağa kalkacakken Elif konuştu."Ağabey..."Duraksadım.Bu kelimeyi beklemiyordum.Bana değil...Kardeşime hitap eder gibi söylemişti."Geri getirebilsem..."Sesi kırıldı."...emin ol getirirdim."O cümle odanın içinde asılı kaldı.Ben hiçbir cevap vermedim.Çünkü bazı cümlelere cevap verilmezdi.Sadece taşınırdı.Ve ben...Kardeşimin yokluğunu her gün taşımaya devam ediyordum.Kapıya doğru yürüdüm.Elim tokmağa uzanırken arkamdan son kez sesi geldi."İzel'in bu olayla ilgisi yok."Durmadım."Ne olursa olsun..."dedi."...onu bu yükün altında bırakma."Gözlerimi kapattım.Bir anlığına İzel'in kafedeki bakışları geldi aklıma."Bana düşman olamazsın."demişti.Sonra..."Sen benim bir numaralı düşmanımsın."Artık hangisi doğruydu...Ben de bilmiyordum.Kapıyı açtım.Koridorun soğuk havası yüzüme çarptı.Labirent yine önümde uzanıyordu.Ve ben, ilk kez bu evin koridorlarında yürürken yönümü değil...Vicdanımı kaybediyormuşum gibi hissediyordum.