LABİRENT

AYBARS – 4.

BÖLÜMİnsanlar yalan söyler.Polisler yalan söyler.Avukatlar yalan söyler.Aileler bile yalan söyler.Ama cesetler...Cesetler asla yalan söylemez.Sabaha karşı morgun önünde dururken cebimdeki sigara paketini ezip çöpe attım.İçeri girmemiştim.Girmeye de niyetim yoktu.Çünkü içeride yatan kişinin gerçekten öldüğünü görmek istemiyordum.O benim kardeşimdi.Kan bağımız yoktu belki.Ama bazı insanlar kardeş olarak doğmaz.Kardeş olur.Mert de benim kardeşimdi.Ve şimdi ölmüştü.Polis dosyasını ilk gördüğümde her şey fazla kusursuz gelmişti.Olay yerinde bulunan kız.Üzerinde kan.Önünde bıçak.Kaçmaya çalışmamış.Direnmemiş.Ağlamış.Paniklemiş.Suçlular öyle davranmazdı.En azından çoğu davranmazdı.Bu yüzden emniyete gidip onu görmek istemiştim.İzel Demir'i.Sorgu odasının camının arkasında oturuyordu.Saçları dağılmıştı.Gözleri şişmişti.Sürekli aynı şeyi söylüyordu."Ben yapmadım."Bir süre onu izledim.Dakikalarca.Saatlerce.Sonunda anladım.O kız katil değildi.Ama bir şey biliyordu.Bilmediğinin farkında olduğu bir şey.İşte bu yüzden avukat numarası yapmak zorunda kaldım.Çünkü gerçeğe ulaşmanın tek yolu oydu.İzel'e yaklaşmak.Güvenini kazanmak.Ve beni Elif'e götürmesini sağlamak.Masamın üzerindeki dosyayı açtım.İzel Demir.23 yaşında.Temiz sicil.Düzgün bir hayat.Sorunsuz bir geçmiş.Ama kardeşi...Elif.Elif hakkında neredeyse hiçbir şey yoktu.Bu da canımı sıkıyordu.Bir insanın geçmişi bu kadar boş olamazdı.Ya biri çok dikkatli davranıyordu...Ya da birileri izleri siliyordu.Fotoğraflara baktım.İzel ve Elif yan yanaydı.Bir sahilde.Bir kafede.Bir doğum gününde.Normal kardeşler gibi görünüyorlardı.Ama fotoğrafların hiçbirinde Elif'in gözleri aynı değildi.Bana garip gelmişti.Sanki sürekli rol yapıyormuş gibi.Sanki her karede başka bir yüz taşıyormuş gibi.Telefonum çaldı.Arayan kişiyi görünce açtım."Aybars.""Ne var?""Kızın serbest kalma ihtimali yüksek."Derin bir nefes aldım."Güzel.""Bu kadar mı?""Bu kadar."Adam sustu.Sonra alçak sesle konuştu."Mert'in intikamını alacaksın değil mi?"Pencereden dışarı baktım.Gökyüzü griydi.Benim içim de öyleydi."İntikam peşinde değilim.""Yalan söylüyorsun."Belki.Biraz.Telefonu kapattım.Masanın üzerindeki fotoğrafa baktım.Mert gülüyordu.Her zamanki gibi.Hiçbir şey olmamış gibi.Ölmemiş gibi.O an kendi kendime söz verdim.Elif'i bulacaktım.Ne kadar sürerse sürsün.Ne kadar saklanırsa saklansın.Bulacaktım.Ama onu bulmak için önce İzel'in bana güvenmesi gerekiyordu.Çünkü İzel'in bilmediği bir şey vardı.Henüz fark etmediği bir ayrıntı.O gece evde olan kişi sadece Elif değildi.Bir kişi daha vardı.Ve ben o kişiyi bulduğumda...Her şey değişecekti.