LABİRENT

AYBARS – 38.

BÖLÜMOdamın içindeki sessizlik dayanılmaz hâle gelmişti.Masanın üzerindeki telefonu üçüncü kez elime aldım.Ekranda tek bir isim vardı.İzel Demir.Parmağım birkaç saniye arama tuşunun üzerinde bekledi."Bunu yapma."dedim kendi kendime.Ama yine de bastım.Telefon çalmaya başladı.Bir...İki...Üç...Her saniye daha uzun geliyordu.Sonra ekran karardı.Cevap yok.Derin bir nefes verdim."Beklediğim buydu."diye mırıldandım.Birkaç dakika geçti.Telefonu tekrar elime aldım.Bir kez daha aradım.Yine aynı sonuç.Açmadı.Telefonu masaya bıraktım."Tabii ki açmayacaksın."Kafedeki son sözleri aklıma geldi."Sen benim artık bir numaralı düşmanımsın."Bu cümle hâlâ kulağımdaydı.Yerimden kalktım.Koridora çıktım.Labirent gibi uzayan taş koridorlardan yürüyerek alt kata indim.En sondaki odanın önünde durdum.Kapıyı iki kez tıklattım.İçeriden yorgun bir ses geldi."Gel."Kapıyı açtım.Elif pencerenin önünde oturuyordu.Beni görünce yüzü ciddileşti."Ne istiyorsun?"diye sordu.Kapıyı kapattım."Seninle konuşacağım.""Konuşacak bir şeyimiz yok."Bir süre sessiz kaldım.Sonra cebimden telefonu çıkardım."Ablanı ara."Elif kaşlarını çattı."Neden?""Konuşacağım.""Hayır."Cevabı hiç düşünmeden vermişti."Hayır mı?""Evet."Başını dik tuttu."Aramam.""Neden?""Çünkü istemiyor.""Sen nereden biliyorsun?""Biliyorum."Sesi sakindi."Ablam seni görmek bile istemiyor."Bu cümle beklediğimden daha fazla canımı sıktı.Belli etmedim."Bir kez ara.""Hayır.""Elif.""Hayır dedim."Odanın içinde kısa bir sessizlik oldu.Elif bana dikkatle baktı.Sonra yavaşça konuştu."Sen aslında ne istiyorsun?"Cevap vermedim."Ablamla dosya hakkında mı konuşacaksın?"Sessizlik."Yoksa..."Bir an durdu."...sadece sesini mi duymak istiyorsun?"Bu soru beklemediğim kadar isabetliydi.Bakışlarımı kaçırdım.Elif bunu fark etti.Yüzündeki ifade değişti."Demek doğruymuş.""Ne doğruymuş?""Ablam haklıymış."Kaşlarımı çattım."Neyden bahsediyorsun?""Bakışlarından."İzel'in bana söylediği cümle bir anda aklıma geldi."İnsan düşmanına öyle bakmaz."Çenemi sıktım."Telefonu ver."Elif uzun uzun yüzüme baktı.Sonra yavaşça telefonunu çıkardı."Bir şartla.""Neymiş?""Eğer açarsa..."Derin bir nefes aldı."...ona bağırmayacaksın."Başımı hafifçe salladım.Elif numarayı çevirdi.Telefon hoparlördeydi.İkimiz de sessizce bekledik.Bir kez çaldı.İki kez...Üç kez...Sonra..."Halo?"İzel'in sesi duyuldu.Yorgundu.Ama güçlü çıkmaya çalışıyordu.Elif hemen konuştu."Abla..."İzel'in sesi bir anda yumuşadı."Elif!