LABİRENT

AYBARS Kapıyı sertçe iterek içeri girdim.Kafenin içi sessizdi.Sadece iki kişi vardı.İzel...Ve Kerem.İzel beni gördüğü anda ayağa kalktı.Yüzündeki ifade buz gibiydi."Buraya neden geldin?"diye sordu."Gelmeyeceğimi mi sandın?"Kerem sandalyesinden ağır ağır doğruldu.Ellerini cebine sokmuştu."Demek sonunda geldin."dedi."Geç kaldın."Gözlerimi ondan ayırmadan cevap verdim."İzel.""Benimle gel."İzel acı acı güldü."Sen hâlâ emir verdiğini mi sanıyorsun?""Bu emir değil.""Öyle mi?"Bir adım bana yaklaştı."Elif'i benden aldığın an, konuşma hakkını da kaybettin."Kerem araya girdi."Sanırım hanımefendi gayet açık konuştu.""Sen karışma."dedim."Karışırım."İzel iki elini kaldırdı."Yeter!"İkimiz de sustuk."Neden her karşılaştığınızda her şeyi daha da kötü hâle getiriyorsunuz?"diye bağırdı."Neden?"Kimse cevap vermedi.Kerem'in yüzündeki sakin ifade yavaş yavaş kayboluyordu."Biliyor musun İzel?"dedi."Ben sana güvenmiştim."İzel şaşkınlıkla ona baktı."Ne?""Ben senin doğru kararı vereceğini düşündüm.""Ben kimsenin tarafını seçmedim."Kerem başını iki yana salladı."Hayır.""Seçtin.""Hayır!""Onun için endişelendin."İzel'in kaşları çatıldı."Ne anlatıyorsun sen?"Kerem'in sesi sertleşti."Gözlerin onu ele verdi.""Saçmalıyorsun.""Saçmalamıyorum."Ben tek kelime etmiyordum.İkisini de izliyordum.İzel derin bir nefes aldı."Ben hiçbirinizi seçmedim."Kerem acı bir gülümsemeyle başını eğdi."İşte en büyük yalan da bu."Bir anda cebine uzandı.Kafedeki hava dondu.Refleksle ben de hareket ettim."Kerem!"diye bağırdım.İzel şaşkınlıkla ikimize baktı."Ne yapıyorsunuz?"Her şey bir anda oldu.İzel, ikimizin arasına geçmeye çalıştı."Yeter artık!"diye bağırdı.Tam o anda yüksek bir ses kafenin sessizliğini böldü.İzel'in gözleri büyüdü.Bir an olduğu yerde öylece kaldı.Sonra dengesini kaybetti."İzel!"İsmi ağzımdan istemsizce çıktı.Koşarak onu tuttum.Yere düşmesine izin vermedim.Başını kollarımın arasına aldı.Gözleri bana çevrildi.Şaşkındı.Nefes alışları hızlanmıştı."Aybars..."diye fısıldadı."Bir şey..."Sözünü tamamlayamadı.Ben titreyen ellerimle ona bakıyordum."Hayır."dedim."Hayır..."Kerem olduğu yerde donup kalmıştı.Yüzündeki öfke gitmişti.Yerine tarifsiz bir şaşkınlık gelmişti.Sanki yaptığı şeyin sonucunu o da beklemiyordu.Ben ise gözlerimi İzel'den ayıramıyordum."İzel."Sesim ilk kez bu kadar kırılmıştı."Bana bak."Yavaşça gözlerini araladı."İyiyim..."demeye çalıştı.Ama sesi neredeyse duyulmuyordu.Başımı iki yana salladım."Konuşma."Elini tutarken şunu fark ettim.Hayatım boyunca kaybetmekten korktuğum tek kişinin kardeşim olduğunu sanmıştım.Yanılmışım.Çünkü o an...Kollarımda duran kıza bir şey olmasından duyduğum korku, bana bugüne kadar inkâr ettiğim gerçeği bütün ağırlığıyla hissettirmişti.