LABİRENT

AYBARS – 41.

BÖLÜMHer şey...Bir saniyede sustu.Kerem birkaç adım geriye çekildi.Yüzündeki öfke yerini şaşkınlığa bırakmıştı.Bana baktı...Sonra İzel'e...Sonra yeniden bana.Sanki yaptığının ağırlığını o an hissetmişti.Bir adım daha geri attı."Kerem!"diye bağırdım.Ama durmadı.Kapıya doğru yöneldi.Bir an arkasına döndü.Bakışlarımız kesişti.Tek kelime etmedi.Kapıyı sertçe açıp dışarı çıktı.Kapının çarpma sesi bütün kafede yankılandı.Sonra...Sessizlik.Kafede artık sadece ikimiz vardık.Ben...Ve kollarımın arasında duran İzel.Başımı yavaşça ona çevirdim.Yüzü bembeyazdı.Normalde inatla bakan o koyu gözleri yarı açıktı.Nefes alıyordu.Ama çok yavaştı."İzel..."Sesim ilk defa bu kadar güçsüz çıkmıştı.Elimi yanağına koydum."Soğuk..."diye fısıldadım."Hayır..."Başını güçlükle bana çevirdi.Dudakları belli belirsiz kıpırdadı."...Aybars..."İsmimi söylemesi...Kalbime yumruk gibi indi."Buradayım."dedim."Buradayım."Titreyen elimle saçlarını yüzünden çektim.Normalde her zaman kusursuz duran o koyu saçların birkaç teli alnına yapışmıştı.Nefesi düzensizdi.Göz kapakları ağırlaşıyordu."Uyuma."dedim hemen."Bana bak."Gözlerini biraz daha açmaya çalıştı."Baksana..."Sesim titriyordu."Bana bak, İzel."Parmakları çok yavaş hareket etti.Elimi buldu.Avucuma dokundu.Dokunuşu...Eskisinden çok daha zayıftı.İçime tarif edemediğim bir korku çöktü.Hayatım boyunca birçok insanın korktuğunu gördüm.Birçok insanın çaresiz kaldığını gördüm.Ama...Ben ilk kez çaresiz kalıyordum.Gözlerim ellerime kaydı.Avuçlarım titriyordu.Üzerlerinde koyu kırmızı lekeler vardı.Bir an donup kaldım.Bu görüntü...Yıllar önce kardeşimin ardından hissettiğim boşluğu hatırlattı."Nefes al."dedim telaşla."Lütfen..."İzel dudaklarını aralamaya çalıştı."Sana..."dedi kısık bir sesle."...bir şey...""Cümle kurma."dedim hemen."Konuşma.""Elif..."Adını duyunca başımı eğdim."Elif güvende."diye fısıldadım."Onu bulacağım.""Önce sen..."İzel'in gözleri yeniden kapanmaya başladı."Hayır."Sesim bu kez daha yüksekti."İzel!"Yanağına hafifçe dokundum."Şimdi değil.""Şimdi gözlerini kapatma."Derin bir nefes almaya çalıştı.Ama konuşacak gücü kalmamıştı.Ben ise onu kollarımda biraz daha kendime yaklaştırdım.Sanki bırakacak olsam...Tamamen kaybolacaktı."Ne olur..."dedim.Bu cümleyi kime söylediğimi bilmiyordum.Ona mı...Kendime mi...Yoksa yıllardır ilk kez korktuğum gerçeğe mi..."Ne olur...""Dayan."Dışarıdan uzaktan gelen siren sesleri duyulmaya başladı.Birileri haber vermiş olmalıydı.Ama o an umurumda olan tek şey...Kollarımdaki kızdı.Başımı eğdim.Alnımı onun alnına hafifçe yasladım."Nefes almaya devam et."diye fısıldadım."Sen bana hâlâ hesap soracaksın.""Daha bana bağıracaksın.""Daha bana düşman olduğunu söyleyeceksin."Dudaklarım istemsizce titredi."Ama sakın..."Sesim boğazımda düğümlendi."...sakın şimdi vazgeçme."İlk kez...Kardeşimin ölümünden sonra ilk kez...Birini kaybetmekten bu kadar korkuyordum.Ve ilk kez kendime yalan söyleyemiyordum.İzel'i kaybetmekten korkuyordum.Çünkü onu kaybedersem...Sadece bir insanı değil...Kendi içimde yeniden yaşamaya başlayan son umudu da kaybedecektim.