LABİRENT

AYBARS Ameliyathane kapısı önümde kapanırken çıkardığı metal ses, kulaklarımda yankılanıp kaldı."Ameliyata alıyoruz."Doktorun söylediği son cümle buydu.Sonra kapı kapandı.Ben olduğum yerde kaldım.Nefes alıyordum.Ama sanki ciğerlerime hava gitmiyordu.Yavaşça ellerime baktım.Koyu kırmızı lekeler hâlâ avuçlarımdaydı.Yıkamayı düşünmedim bile.Çünkü ne kadar yıkarsam yıkayayım...O görüntü zihnimden silinmeyecekti.Duvara yumruğumu indirdim.Koridorda bekleyen iki görevli irkilerek bana baktı."Defolun."dedim.Hiçbiri tek kelime etmeden uzaklaştı.Koridor bomboş kaldı.Telefonumu çıkardım.Tek bir numarayı çevirdim."Konuş."Karşı taraftan hemen cevap geldi."Efendim.""Kerem Aras."Sesim buz gibiydi."Onu bulun.""Her yerde arıyoruz.""Aramayın."Kısa bir sessizlik oldu."Bulun."Telefonu kapattım.Yaklaşık kırk dakika sonra yeniden çaldı."Yerini tespit ettik.""Nerede?"Eski bir tamirhanenin adresini söylediler.Tek kelime etmedim.Arabaya bindim.Yol boyunca aklımda tek bir görüntü vardı.İzel'in bana bakışı...Sonra yavaşça kapanan gözleri...Direksiyonu daha sıkı tuttum.Tamirhanenin kapısını ittiğimde içerisi loştu.Kerem tek başınaydı.Sanki geleceğimi biliyormuş gibi bana döndü."Sonunda geldin."dedi.Cevap vermedim.Yavaş adımlarla ona doğru yürüdüm.Aramızda birkaç metre kalınca durdum.İlk kez dikkatlice baktım.O da yorgun görünüyordu.Ama benim umurumda değildi."Neden?"dedim.Kerem sustu."Neden böyle oldu?"Başını eğdi."Planladığım bu değildi.""Planladığın neydi?""Beni dinle.""Hayır."Sözünü kestim."Bu kez sen beni dinle."Sesim yükselmemişti.Ama öfkem her kelimede hissediliyordu."Orada ne olacağını biliyordun.""Ben...""İzel araya girdi."Kerem gözlerini kapattı."Biliyorum.""Hayır."dedim sertçe."Sen sadece biliyorsun.""Ben ise o kapının önünde bekliyorum.""Ben onun uyanmasını bekliyorum.""Aradaki fark bu."Uzun süre sessizlik oldu.Kerem sonunda konuştu."İzel'e zarar vermek istemedim.""Olanı değiştirmiyor.""Değiştirmiyor."diye fısıldadı.İlk kez sesinde pişmanlık vardı.Ben derin bir nefes aldım."Eğer gerçekten pişmansan..."Başımı kaldırdım."...bundan sonra tek yapacağın şey gerçekleri anlatmak."Kerem bana baktı."Neyi?""O gün neden oradaydın.""Neyi biliyorsun.""Ve bu işin arkasında kim var."Tamirhanenin içinde yeniden sessizlik oluştu.Kerem birkaç saniye düşündü.Sonra yavaşça konuştu."Bu hikâye...""...senin sandığından çok daha eski."Kaşlarımı çattım."Ne demek istiyorsun?"Kerem derin bir nefes verdi."İzel uyanırsa...""...bazı gerçekleri ikinizin de öğrenmesi gerekecek."O an anladım.Bu artık sadece kardeşimin dosyası değildi.İzel'in yaralanması da değildi.Bizi birbirimize bağlayan geçmiş...Henüz anlatılmamıştı.