LABİRENT

AYBARS Kerem'in son cümlesi kulaklarımda yankılanıp duruyordu."Bu hikâye senin sandığından çok daha eski."Çenemi sıktım."Neyi biliyorsan açık açık anlat."Kerem başını iki yana salladı."Şimdi anlatırsam inanmazsın."Bir adım ona yaklaştım."Denemeden nereden biliyorsun?"İçimdeki öfkeyi bastırmaya çalışıyordum.Çünkü biliyordum...Hastanede bir ameliyathane kapısının arkasında İzel yaşam mücadelesi veriyordu.Ben ise burada...Cevap arıyordum.Kerem eski sandalyelerden birine oturdu.Yüzünü ellerinin arasına aldı.İlk defa bu kadar yorgun görünüyordu."Aybars..."dedi."Hayatında hiç pişman oldun mu?"Kaşlarımı çattım."Konuyu değiştirme.""Ben değiştirmiyorum."Başını kaldırdı."Gözlerinin önünde yanlış bir karar verdin mi hiç?"Sustum.Çünkü cevabını biliyordum.Vermedim.Kerem acı acı gülümsedi."Ben verdim."Sessizlik..."O gün..."diye devam etti."...öfkem aklımın önüne geçti."Gözlerini kapattı."İzel'in oraya gireceğini düşünmedim.""O hiçbir zaman hedef değildi."Bu cümleyi duyunca içimdeki öfke yerini ağır bir sessizliğe bıraktı.Çünkü bunu söylerken yalan söylemiyordu.En azından bana öyle geliyordu."Şimdi ne olacak?"diye sordum.Kerem bana baktı."Onun uyanmasını bekleyeceksin.""Ya uyanmazsa?"Bu soruyu ilk kez sesli söyledim.Kelime ağzımdan çıkar çıkmaz pişman oldum.Kerem cevap vermedi.Çünkü ikimiz de o ihtimali düşünmek istemiyorduk.Telefonum çalmaya başladı.Ekrana baktım.Hastane.Kalbim bir an duracak gibi oldu.Hiç beklemeden açtım."Alo?"Karşı taraftaki hemşirenin sesi sakindi."Sayın Aybars?""Evet.""Ameliyat tamamlandı."Nefesimi tuttum."Durumu?""Şu an yoğun bakıma alındı."Bir an gözlerimi kapattım."Hayati tehlikeyi atlattı..."Hemşire kısa bir duraksadı."...ama önümüzdeki saatler önemli."Derin bir nefes verdim.İlk kez ciğerlerime gerçekten hava dolduğunu hissettim."Teşekkür ederim."Telefon kapandı.Kerem ayağa kalktı."Yaşıyor mu?"Başımı yavaşça salladım."Evet."O da gözlerini kapattı.Sanki omuzlarından büyük bir yük kalkmıştı.Ben ona uzun uzun baktım."Bu yaptığını unuttuğumu sanma."dedim."Unutma zaten."diye cevap verdi."Bazı hatalar unutulmamalı."Arkamı döndüm.Kapıya doğru yürüdüm.Tam çıkacakken durdum."Kerem.""Evet?""Bir daha İzel'in karşısına çıkma."Sesim sakindi.Ama kararım kesindi."Onun biraz huzura ihtiyacı var."Kerem cevap vermedi.Ben de arkamı dönmeden tamirhaneden çıktım.Hastanenin koridoruna yeniden girdiğimde...Her şey bıraktığım gibiydi.Beyaz duvarlar...Keskin antiseptik kokusu...Sessizce yürüyen doktorlar...Yoğun bakımın önüne geldiğimde kapının küçük camından içeri baktım.İzel yatağında hareketsiz yatıyordu.Yüzü hâlâ solgundu.Kolunda serum vardı.Makineden gelen düzenli "bip" sesi koridora kadar ulaşıyordu.Kapıya elimle hafifçe dokundum."İzel..."diye fısıldadım."Bu sefer..."Gözlerimi kapattım."...uyan."Çünkü söylemem gereken çok şey vardı.Ve ilk defa...Onun bunları duymasını gerçekten istiyordum.