LABİRENT

AYBARS Yoğun bakım kapısının önünde ne kadar beklediğimi bilmiyordum.Saatler...Dakikalar...Hepsi birbirine karışmıştı.Kapı açıldı.Genç bir hemşire dışarı çıktı."Yakını siz misiniz?"Başımı sessizce salladım."Şimdilik içeri giremezsiniz.""Neden?""İlaçları yenilenecek.

Doktor kontrolü devam ediyor."Başımı eğdim."Ne kadar sürecek?""Biraz zaman alabilir."Kapı yeniden kapandı.Camdan son kez baktım.İzel'in yüzü seçiliyordu.Gözleri hâlâ kapalıydı.İçimde garip bir boşluk oluştu.Koridordaki metal sandalyelerden birine oturdum.Dirseklerimi dizlerime yasladım.Ellerime baktım.Kan çoktan kurumuştu.Ama ne kadar ovalarsam ovalayayım...Sanki hâlâ oradaydı.Gözlerimi kapattığım anda...Yıllar öncesine gittim.YILLAR ÖNCE "Yakala beni!"Kerem'in sesi bütün depoda yankılanıyordu.Kahkaha atarak önümden koşuyordu."Yavaş koş!"diye bağırdım."Düşeceksin!""Sen yaşlandın Aybars!"Arkasını dönüp bana sırıtıyordu.O zamanlar...Hayat çok daha basitti.Ben...Kerem...İki çocukluk arkadaşı.Birlikte büyümüştük.Birlikte kavga etmiş...Birlikte kazanmış...Birlikte kaybetmiştik.Kimse bizi birbirimizden ayıramaz sanıyordum.Kerem omzuma vurdu."Bir gün ikimiz de çok güçlü olacağız.""Güçlü zateniz."dedim gülerek."Hayır."Başını iki yana salladı."Herkesin korktuğu adamlar olacağız.""O kadar abartma.""Bak görürsün."Sonra elini uzattı."Ne olursa olsun...""...sırt sırta."Hiç düşünmeden elini sıktım."Sırt sırta."Aylar geçti.Her şey değişmeye başladı.Kerem değişmeye başladı.Eskisi gibi değildi.Daha sinirliydi.Daha hırslıydı.Bir gece depoda otururken ona sordum."Bir derdin mi var?""Yok.""Yalan söyleme."Uzun süre sustu.Sonra bana baktı."Aybars...""Evet?""Hiç her şeyi bırakıp gitmek istedin mi?""Hayır.""Ben istiyorum."Şaşırmıştım."Neden?""Çünkü burada nefes alamıyorum."Omzuna vurdum."Saçmalama.""Birlikte çözeriz."Başını eğdi."O kadar kolay değil."İlk kez o gece gözlerinde korku görmüştüm.Ama anlamamıştım.Bir hafta sonra...Telefonum çaldı.Depoya koşarak gittim.İçerisi darmadağındı.Masa devrilmişti.Dosyalar yere saçılmıştı.Kasadaki evraklar yoktu."Kerem!"diye bağırdım.Cevap gelmedi.Tam çıkacakken...Masanın üzerinde küçük bir zarf gördüm.Üzerinde tek kelime yazıyordu.Aybars.Zarfı açtım.İçinden kısa bir not çıktı."Bunu yapmak istemezdim.""Ama başka seçeneğim yoktu.""Bir gün anlarsın."Kerem gitmişti.Ve yanında...Bana ait bütün bilgileri de götürmüştü.O gece...Sadece bir arkadaşımı değil...Kardeşim dediğim adamı kaybetmiştim.GÜNÜMÜZGözlerimi açtım.Hastane koridorundaydım.Tavanın beyaz ışıkları gözümü aldı.Derin bir nefes verdim."İki kez..."diye fısıldadım."İki kez en güvendiğim insanlar hayatımı değiştirdi."İlki Kerem'di.İkincisi...İstemeden aklıma yine aynı isim geldi.İzel.Tam o anda yoğun bakım kapısı yeniden açıldı.Doktor dışarı çıktı.Ben hızla ayağa kalktım."Doktor?"Doktor maskesini indirip bana baktı."İlaçları uygulandı.""Durumu?""Şimdilik stabil."Kalbim biraz olsun hafifledi."Fakat..."Doktor cümlesini tamamlamadan durdu."Uyandığında her şey normale dönecek diye bir garanti veremeyiz."Koridor yeniden sessizliğe gömüldü.Ben ise kapının küçük camından içeri baktım.Ve kendi kendime tek bir söz verdim.Bu kez...Kimseyi yarı yolda bırakmayacaktım.