LABİRENT

AYBARSYoğun bakım kapısının üzerindeki kırmızı ışık sonunda söndü.Doktor kapıyı açıp dışarı çıktı.Ayağa öyle hızlı kalktım ki sandalye arkaya devrildi."Doktor?"Doktor dosyaya baktı."Gözlerini açtı."O iki kelime...Sanki haftalardır ilk kez nefes almamı sağladı."Yanına girebilir miyim?""Kısa süreliğine."Başımı salladım.Teşekkür bile edemedim.Kapıya doğru yürürken avuçlarım istemsizce terliyordu.Kapıyı yavaşça açtım.Oda bembeyazdı.Camdan süzülen güneş ışığı odanın içine vuruyordu.İzel yatağın üzerinde yarı doğrulmuştu.Kolunda serum vardı.Yüzü hâlâ solgundu.Ama gözleri...Her zamanki kadar sertti.Kapının açıldığını duyunca bana döndü.Birkaç saniye yüzüme baktı.Sonra kaşları çatıldı."...Sen."Sesi kısıktı.Ama öfkesi hiç eksilmemişti.Sessizce yatağın yanına yaklaştım."Nasılsın?"İzel acı acı güldü."Bunu soracak son kişi sensin."Başımı eğdim."Haklısın.""Sana haklısın demeni istemiyorum."Sesini biraz yükseltti."Defol git."Yerimden kıpırdamadım."İzel...""Çık dışarı.""Bir dakika beni dinle.""Dinlemeyeceğim!"Odanın sessizliği bir anda bozuldu.Hemşire kapıya baktı.İzel beni gösterdi."Bunu çıkarın odadan!"Hemşire bana baktı."İsterseniz biraz—""Hayır."dedim."Ben konuşacağım."Hemşire sessizce kapıyı kapattı.Odadan çıktı.İzel bana öfkeyle bakıyordu."Ne istiyorsun?""Sadece..."Derin bir nefes aldım."...özür dilemek."İzel başını iki yana salladı."Geç kaldın.""Biliyorum.""Hayır."Sesi titremeye başladı."Sen hiçbir şey bilmiyorsun."Bir an sustu.Sonra bütün öfkesini bana yöneltti."Hayatımı mahvettin.""İzel...""Kardeşimi benden ayırdın.""Dinle...""Hayır!"Elini yatağa vurdu."Yeter artık!"Gözleri dolmuştu.Ama ağlamıyordu.Sadece öfkeliydi."Benden ne istiyorsun sen?"Hiç cevap veremedim.Çünkü gerçekten bilmiyordum.İzel bana birkaç saniye daha baktı.Sonra dişlerini sıkarak konuştu."Çık."Sessizlik."İzel...""Çık dedim."Başımı eğdim."Özür dilerim."İlk defa bunu söylerken içim gerçekten acıyordu."Olanları değiştiremez."dedi."Ama en azından bilmeni istedim."İzel gözlerini kapattı."Artık sesini bile duymak istemiyorum."Bir süre daha öylece durdum.Belki vazgeçer diye.Belki bana tekrar bakar diye.Ama olmadı.Gözlerini açmadan son kez konuştu."Defol git."Başımı yavaşça salladım."Tamam."Kapıya yürüdüm.Elim kapı kolundayken arkamdan sadece serumun damlama sesi geliyordu.Bir an durdum.Arkamı dönmedim."Kendine iyi bak."Kapıyı açıp çıktım.Hastanenin otoparkına indiğimde hava kararmaya başlamıştı.Arabaya bindim.Motoru çalıştırdım.Ama nereye gittiğimi bilmiyordum.Direksiyon beni düşünmeden eski eve götürdü.Arabadan indim.Kapıya doğru yürüdüm.Tam ana kapıya yaklaşmıştım ki...Kapı sertçe açıldı.Elif.Kapının önünde durmuştu.Kollarını göğsünde bağlamıştı.Gözleri kıpkırmızıydı.Beni gördüğü an yürümeye başladı."Sen..."dedi dişlerinin arasından."Nasıl yapabildin?"Hiç konuşmadım."Konuşsana!"Göğsüme iki eliyle sertçe vurdu."Nasıl yaptın bunu?""Elif...""Sus!"Bir adım daha yaklaştı."Ablam sana ne yaptı?""Hiçbir şey.""O zaman neden?""Ben...""Ben ne?"Sözümü bitirmeme izin vermiyordu.Gözlerinden yaşlar süzülüyordu."Onun günlerce gözünü açmasını bekledim.""Sürekli aynı şeyi düşündüm.""Ya uyanmazsa diye düşündüm."Sesi çatladı."Sen biliyor musun o korkuyu?"Başımı eğdim."Biliyorum.""Hayır!"Göğsüme yeniden vurdu."Bilmiyorsun.""Bilseydin bunların hiçbiri olmazdı."Sustu.İkimiz de nefes nefeseydik.Aramızdaki mesafe neredeyse yok olmuştu.Ama bu yakınlık...Öfkeden doğmuştu.Ben sadece ona baktım.Elif de bana baktı.Sonra başını sertçe çevirip gözyaşlarını sildi.Titreyen bir sesle konuştu."Git.""Elif...""Git."Bu kez bağırmadı.Ama sesi çok daha ağırdı."Çünkü seni her gördüğümde..."Derin bir nefes aldı."...ablamın o hastane odasındaki hâli geliyor aklıma."O an söyleyebileceğim hiçbir cümle yoktu.Sessizce arkamı döndüm.Ve ağır adımlarla oradan uzaklaştım.Arkamda bıraktığım sessizlik...Bana edilen bütün bağırışlardan daha ağırdı.