LABİRENT

AYBARSArabama bindim.Kontağı çevirdim.Motor çalıştı.Ama ben hareket etmedim.Ellerim direksiyondaydı.Aklım ise bambaşka yerdeydi.İzel'in bana söylediği son cümle..."Defol git."Elif'in gözyaşları..."Git."Derin bir nefes aldım.Arabayı çalıştırıp birkaç metre ilerledim.Sonra frene bastım.Aynadan eve baktım.Bahçedeki ışık hâlâ yanıyordu.Kendi kendime acı acı güldüm."Ne yapıyorsun sen, Aybars?"Cevap gelmedi.Bir dakika...İki dakika...Sonra direksiyonu sertçe çevirdim.Arabayı tekrar evin önüne sürdüm.Motoru kapattım.Kapıyı sertçe kapatıp indim.Bu kez adımlarım daha sertti.Kapıya kadar yürüdüm.Zili çalmadım.Kapıyı açıp içeri girdim.Salonda sadece Elif vardı.Koltuğa oturmuştu.Beni görünce bir anda ayağa kalktı."Sen yine mi geldin?"Sesi hâlâ öfkeliydi.Ceketimi çıkarıp sandalyenin üzerine bıraktım."Sana bir şey söylemeyi unuttum."Elif kollarını bağladı."Benim senin söyleyecek hiçbir şeyini dinlemeye niyetim yok."Gözlerinin içine baktım.Sonra sakin ama sert bir sesle konuştum."Sen..."Bir adım attım."...kimin evinden kimi kovuyorsun?"Elif'in yüzündeki ifade bir anda değişti."Ne?""Burası benim evim."Dediklerim odanın içinde yankılandı."Ben istersem çıkarım.""Ben istersem kalırım.""Ama sen..."Bir an durdum."...beni bu evden kovamazsın."Elif birkaç saniye donup kaldı.Sonra sinirle güldü."Gerçekten bunu mu söyleyeceksin?""Evet.""Ne kadar komiksin."Başını iki yana salladı."Sen hâlâ evden bahsediyorsun."Parmağıyla göğsümü işaret etti."Sen önce insanların hayatlarını dağıttın.""Şimdi de çıkıp...""...'burası benim evim' diyorsun."Sesini yükseltti."Duvarlar senin olabilir.""Mobilyalar senin olabilir.""Ama bu ev..."Göğsüne vurdu."...çoktan yuva olmaktan çıktı."Sustu.Ben de sustum.İlk kez söyleyecek söz bulamıyordum.Elif derin bir nefes aldı."Biliyor musun?""Ben senden korkmuyorum.""Hiç korkmadım.""Çünkü sen..."Gözlerimin içine baktı."...ne kadar sert görünmeye çalışırsan çalış...""...içten içe yaptığın her şeyin yanlış olduğunu biliyorsun."Bu cümle...Tam isabetti.Ama belli etmedim."Sözün bitti mi?"diye sordum."Bitmedi."Bir adım bana yaklaştı."Ablam uyandığında...""...seni hayatında bir daha görmek istemeyecek.""Ona karışma.""Karışırım.""Çünkü o benim ablam."Sessizlik.İkimiz de geri adım atmıyorduk.Sonunda başımı hafifçe eğdim."Ben buraya seninle kavga etmeye gelmedim.""Öyle görünmüyor.""İzel'in durumu nasıl olursa olsun..."Bir an duraksadım."...güvende olmasını sağlayacağım."Elif alaycı bir gülümsemeyle başını salladı."Artık buna inanacak son kişi benim."Odanın içinde yeniden sessizlik oluştu.Bu kez ne o bağırdı...Ne ben.Çünkü ikimiz de biliyorduk.Artık bu hikâyede kırılan güveni onarmak...Söylenen birkaç cümleden çok daha fazlasını gerektirecekti.