LABİRENT

Aybars Yücel Salondaki sessizlik ağırdı.Elif'le göz göze duruyorduk.İkimiz de geri adım atmıyorduk.Derin bir nefes aldım."Bir şeyi merak ediyorum."dedim.Elif kaşlarını çattı."Neyi?""Bu kadar öfkelisin ya..."Bir an duraksadım."...hiç kendine baktın mı?"Elif alaycı bir şekilde güldü."Ne demek istiyorsun?"Sesimi biraz daha alçalttım."Şunu demek istiyorum.""Beni suçluyorsun.""Haklı olduğun yerler var.""Ben de hata yaptım.""Ama..."Gözlerinin içine baktım."...ablanı gerçekten korumak isteseydin, onun omuzlarına bu yükü hiç bırakmazdın."Elif'in yüzündeki ifade değişti."Ne?""O gece...""...olanlardan sonra sessiz kaldın."Elif'in çenesi sıkıldı."Konuşurken dikkat et.""Dikkat ediyorum.""Hayır."Bir adım üzerime geldi."Etmiyorsun."Sözümü kesmeden devam ettim."İzel, seni korumak için kendini öne attı.""Polislerin karşısında kaldı.""Herkes onu suçladı.""Herkes ona şüpheyle baktı."Sustum.Sonra ağır bir sesle ekledim:"Sen ise sustun."Elif'in gözleri doldu."Ben...""O, senin yerine hesap verdi.""O, senin yerine sorgulandı.""Ve..."Sesim iyice sertleşti."...insanların gözünde suçlanan kişi olmayı göze aldı."Elif başını iki yana salladı."Ben istemedim.""İstememen sonucu değiştirmedi.""Ben korkmuştum!"diye bağırdı."Evet."dedim."Bunu anlayabiliyorum.""Ama korkmuş olman...""...ablanın yalnız bırakıldığı gerçeğini değiştirmiyor."Elif bir anda sustu.Yüzünü başka tarafa çevirdi.Omuzları hafifçe titriyordu.Fısıltıyla konuştu."Her gün bunun vicdanını yaşıyorum.""Her gün...""...kendime aynı soruyu soruyorum.""Keşke o gece..."Sesi boğazında düğümlendi."...keşke her şeyi en başından anlatsaydım."O an öfkem biraz olsun azaldı.Çünkü ilk kez bahane değil...Pişmanlık duyuyordum.Elif gözyaşlarını sildi."Biliyor musun?""Ablam beni hâlâ korumaya çalışıyor.""Ben ise...""...onu koruyamadım."Salonda uzun bir sessizlik oldu.Ben yavaşça başımı salladım."Geçmişi değiştiremeyiz."dedim."Ama bundan sonra vereceğin kararlar...""...kim olacağını belirler."Elif gözlerini kaldırıp bana baktı.Bu kez öfkesinden çok...Yorgunluğu görünüyordu.Ve ilk kez, ikimiz de aynı şeyi anladık.Bu hikâyede en ağır yük...Sadece kayıplar değildi.Vicdandı.