LABİRENT

AYBARS YÜCELO gece neredeyse hiç uyumadım.Ne zaman gözlerimi kapasam...Hastane odasında bana öfkeyle bakan İzel'i görüyordum."Defol git."Sesi kulağımdan gitmiyordu.Sabahın ilk ışıkları perdeye vururken yerimden kalktım.Üzerimi değiştirdim.Kahve bile içmeden evden çıktım.Arabayı çalıştırırken tek düşündüğüm şey...İzel'in nasıl olduğuydu.Hastanenin otoparkına girer girmez arabadan indim.Koridorlar her zamanki gibi kalabalıktı.Beyaz önlüklü doktorlar...Koşturan hemşireler...Sedye sesleri...Hiçbirini umursamıyordum.Doğrudan İzel'in odasına yöneldim.Kapıya geldiğimde içimde garip bir huzursuzluk vardı.Kapıyı açtım....Oda bomboştu.Yatak toplanmıştı.Serum askısı kaldırılmıştı.Komodinin üzerinde tek bir bardak bile yoktu.Kaşlarım çatıldı."İzel?"Cevap gelmedi.Odaya birkaç adım girdim.Gerçekten kimse yoktu.Tam çıkacakken koridordan geçen bir hemşireyi durdurdum."Affedersiniz."Hemşire bana döndü."Buyurun?""Bu odadaki hasta..."Başımı boş yatağa çevirdim."...İzel Demir."Hemşire elindeki dosyaya baktı."Bir dakika."Dosyaları karıştırdı.Sonra başını kaldırdı."Evet.""Taburcu edilmiş.""Ne zaman?""Yaklaşık yarım saat önce."Kalbim sıkıştı."Kim aldı?"Hemşire hiç düşünmeden cevap verdi."Yakını geldi.""Kim?"Dosyaya tekrar baktı."Dosyada..."Parmağı satırların üzerinde gezindi."...Kerem Aras teslim aldı yazıyor."Bir an hiçbir şey duyamadım."Ne dediniz?""Kerem Aras."Hemşire şaşkınlıkla yüzüme baktı."Hasta kendi isteğiyle çıkış işlemlerini onayladı."Başımı iki yana salladım."Hayır..."İstemsizce bir adım geri attım."Bu mümkün değil."Hemşire sakin bir sesle konuştu."İmzalar tamam.""Herhangi bir sorun görünmüyor."Ben ise donup kalmıştım.Kerem...İzel'i almıştı.Hem de benden habersiz.Telefonumu cebimden çıkardım.Kerem'i aradım.Bir kez çaldı.İki kez...Sonra telefon kapandı.Tekrar aradım.Bu kez doğrudan meşgule düştü.Çenemi sıktım."Kerem..."diye fısıldadım."Ne yapıyorsun?"Koridorda volta atmaya başladım.Aklıma tek bir ihtimal geliyordu.İzel, Kerem'e güvenmişti.Ama ben...Kerem'i yıllardır tanıyordum.Bir şey yapıyorsa...Mutlaka bir nedeni vardı.Ve bu neden beni hiç rahatlatmıyordu.Başımı kaldırıp hastanenin çıkış kapısına baktım.İçimde tek bir düşünce vardı.Onları bulmam gerekiyordu.Ne olursa olsun...Bu kez çok geç kalmayacaktım.