LABİRENT

AYBARS – 5.

BÖLÜMİnsanlar sandığından daha fedakârdır.Özellikle konu aile olunca.Ve bu durum bazen aptallıkla fedakârlık arasındaki çizgiyi tamamen yok eder.İzel Demir de tam olarak bunu yapıyordu.Kendini ateşe atıyordu.Hem de hiç düşünmeden.Serbest bırakıldığı gün onu emniyet binasının önünde bekliyordum.Kapı açıldı.Ve çıktı.Yorgun görünüyordu.Birkaç gün içinde sanki yıllarca yaşlanmış gibiydi.Beni görünce durdu."Sen..."Başımı salladım."Ben."Bir süre sessiz kaldı.Sonra yanıma geldi."Konuşmamız lazım."Yakındaki boş bir kafeye oturduk.İzel kahvesine dokunmadı.Ben de konuşmasını bekledim.Çünkü gözlerinden bir şey sakladığını anlayabiliyordum."Nerede olduğunu biliyorum."Kaşımı kaldırdım."Kim?""Elif."Bunu söylerken sesi titremişti.Ama korkudan değil.Karardan.Koltuğa yaslandım."Devam et."İzel gözlerini masaya çevirdi."Onu bulmaya çalışmayın."İçimde bir alarm çaldı."Sebep?""Çünkü her şeyi ben üstleneceğim."Birkaç saniye konuşamadım.Sonra gerçekten gülmek istedim.Sinirden."Ne dedin sen?"İzel başını kaldırdı.Gözleri doluydu.Ama kararlıydı."Ben suçumu kabul edeceğim.""Senin suçun değil.""Biliyorum.""O zaman?"Dudaklarını birbirine bastırdı."Elif korkmuştur."İnanamadım.Gerçekten inanamadım."O bir çocuk değil.""Ben onun ablasıyım.""Ve?""Onu korumam gerekiyor."İşte o an anladım.İzel gerçeği görmüyordu.Ya da görmek istemiyordu.Çünkü sevgi bazen insanı kör ederdi.Masaya eğildim."Dinle beni.""Hayır.""İzel.""Hayır."İlk kez sesini yükseltti.Kafedeki birkaç kişi dönüp bize baktı.Ama umurumda değildi."Sen anlamıyorsun!" dedi."Elif benim kardeşim.""Sana tuzak kurdu.""Gerekirse yine yaparım.""Ne?""Onun yerine hapse girerim."O an içimde bir şey koptu.Çünkü karşımdaki kızın bunu ciddi ciddi söylediğini biliyordum."Bak," dedim sertçe."Bir insan hata yapar."İzel sustu."Bir insan korkar."Sessizlik."Ama bir insan kardeşinin ellerine kan sürüp kaçıyorsa..."Sözümü bitirmedim.Gerek de yoktu.İzel'in gözleri doldu.Ama ağlamadı.Sadece başka tarafa baktı.Ve o an fark ettim.O da biliyordu.Derinlerde bir yerde.Elif'in yaptığı şeyin korkudan daha fazlası olduğunu biliyordu.Sadece kabul etmek istemiyordu."Ben ifade vereceğim."Başını tekrar bana çevirdi."Her şeyi üstleneceğim."İçimden küfür ettim.Çünkü bu olursa her şey mahvolacaktı.Benim planım da.Elif'i bulma şansım da.Mert için kurduğum bütün yollar da.Yavaşça ayağa kalktım."Hayır."İzel de ayağa kalktı."Buna sen karar veremezsin.""Veririm.""Sen kimsin ki?"İşte o soru.O soru beni birkaç saniye susturdu.Çünkü ona gerçeği söyleyemezdim.Henüz değil.Ben onun avukatı değildim.Ben onun dostu değildim.Ben onun kurtarıcısı hiç değildim.Ben...Öldürülen adamın abisiydim.Ve kardeşimin katiline ulaşmak için onu kullanıyordum.Ama bunların hiçbirini söylemedim.Sadece gözlerinin içine baktım."Elif'i korumaya çalışıyorsun.""Çünkü o benim kardeşim."Başımı salladım."Soğuk bir gerçek söyleyeyim mi?"İzel sustu."Sen onun için hayatını mahvetmeye hazırsın."Bir adım yaklaştım."Ama emin misin..."Sesim alçaldı."...o da senin için aynısını yapardı?"İzel'in yüzü bir anda değişti.Çünkü cevap vermedi.Veremedi.Ve bazen sessizlik...En dürüst cevaptır.