LABİRENT

AYBARSHastaneden çıktığımda içimde büyüyen tek bir his vardı.Şüphe.Arabayı nasıl sürdüğümü bile hatırlamıyordum.Direksiyon elimdeydi.Ama aklım hâlâ hemşirenin söylediği cümlede takılı kalmıştı."Kerem Aras teslim aldı."Kerem...Sen neyin peşindesin?Ve İzel...Neden onunla gitmeyi kabul ettin?Evin bahçe kapısından içeri girdim.Her zamanki gibi sessizdi.Ne Elif'in sesi...Ne başka bir hareket...Sadece duvardaki büyük saatin tik takları...Ceketimi askılığa bıraktım.Doğruca merdivenlere yöneldim.Bir şey beni odama çekiyordu.Üst kata çıktığımda durdum.Kapım...Aralıktı.Ben o kapıyı hiçbir zaman açık bırakmazdım.Kaşlarım çatıldı.Sessizce yaklaştım.Kapının aralığından içeri baktım.Birisi masamın önünde duruyordu.Elif.Sırtı bana dönüktü.Elinde telefon vardı.Sesini alçaltmaya çalışıyordu."...Hayır, burada değil."Kulağımı biraz daha kapıya yaklaştırdım.Telefonun diğer ucundan gelen sesi seçemesem de...Kiminle konuştuğunu anlamam uzun sürmedi.Elif yeniden konuştu."Tamam...""...çekmeceye bakıyorum."Sonra kısa bir sessizlik oldu.Karşı taraf bir şey söylüyordu.Elif başıyla onaylar gibi hareket etti."Evet...""Sağ taraftaki mi?"Durdu.Sonra eğildi.Masamın alt çekmecesini açtı.Kâğıtların sesi geliyordu.Telefonu kulağına sıkıştırmıştı."Burada çok dosya var."Yine kısa bir sessizlik...Sonra Elif usulca konuştu."Mavi klasör mü?"Telefonun diğer ucundan gelen ses bu kez bana kadar ulaştı.Net değildi.Ama tek bir kelimeyi duydum."...evet..."O ses...Kerem'di.Elif tekrar eğildi."Hayır...""Bunda değil."Bir dosyayı yerine koydu.Bir diğerini aldı."Dur...""Sanırım buldum."Tam o sırada...Kapıyı sonuna kadar açtım."Güzel."dedim soğuk bir sesle."O dosya benim de ilgimi çekti."Elif irkilerek arkasını döndü.Telefon neredeyse elinden düşecekti.Göz göze geldik.Yüzündeki renk bir anda çekildi."A...

Aybars..."Telefonu aceleyle kapattı.Odadaki sessizlik ağırlaştı.Yavaş adımlarla içeri girdim.Kapıyı arkamdan kapattım.Gözlerim önce telefona...Sonra elindeki klasöre kaydı."Ne yapıyorsun?"Elif telaşla dosyayı arkasına sakladı."Hiç.""Hiç mi?""Evet."Başımı hafifçe eğdim."Ben odaya girmeden önce hiç değildi."Elif dudaklarını ısırdı."Sadece...""Sadece ne?""Kitap arıyordum."İstemsizce güldüm."Benim çalışma masamın çekmecelerinde mi?"Cevap vermedi.Bir adım daha yaklaştım."Az önce kiminle konuşuyordun?"Sessizlik."Elif."Sertleşen sesim odada yankılandı."Kiminle?"Elif bakışlarını kaçırdı."Kimseyle.""Telefon kendi kendine mi konuşuyordu?"Yine sustu.Telefonuna baktım.Ekran hâlâ sönmemişti.Son aranan kişi görünüyordu.Tek bir isim...Kerem Aras.Gözlerimi yeniden Elif'e çevirdim.Bu kez sesimi hiç yükseltmedim.Ama kelimeler daha ağırdı."Demek...""...ben onları ararken...""...siz birbirinizle konuşuyordunuz."Elif derin bir nefes aldı.Başını kaldırdı.İlk kez gözlerimin içine baktı."Evet."dedi."Kerem'le konuştum."Odanın içindeki hava bir anda değişti.Ve ben...Bunun sadece bir telefon konuşması olmadığını hissetmeye başlamıştım.