LABİRENT

51.Bölüm – Saklanan DosyaAYBARS YÜCELOdanın içindeki sessizlik...İnsanın kulaklarını çınlatacak kadar ağırdı.Elif'in elindeki telefon yavaşça aşağı indi.Ben ise gözlerimi ondan bir saniye bile ayırmıyordum.Masamın üzerindeki dağınık dosyalar...Açılmış çekmeceler...Yere düşmüş birkaç evrak...Belli ki burada uzun süredir bir şey aranıyordu.Kapıyı yavaşça kilitledim.Klik.Elif irkildi."Neden kapıyı kilitledin?"Sakin bir sesle cevap verdim."Çünkü bu konuşma yarıda kalmayacak."Elif derin bir nefes aldı."Benim seninle konuşacak bir şeyim yok.""Az önce vardı."Başımı telefonuna doğru çevirdim."Kerem'le."Elif'in yüzü gerildi."Telefonumu karıştırma.""Karıştırmıyorum."Bir adım daha yaklaştım."Zaten her şeyi kendi gözümle gördüm."Elif telefonu cebine koydu."Ne gördün?""Benim odamdasın.""Benim masamı karıştırıyorsun.""Ve bunu..."Telefonu işaret ettim."...Kerem'in yönlendirmesiyle yapıyorsun."Elif alaycı bir şekilde güldü."Ne olmuş yani?"Bu cevap beni şaşırttı.Kaşlarımı çattım."Ne olmuş mu?""Evet."Bir adım bana yaklaştı."Ne olmuş?""Kerem en azından insan gibi konuşuyor.""Senin gibi emir vermiyor.""Senin gibi insanları tehdit etmiyor."Sustum.Çünkü öfkelenirsem...Hiçbir şey öğrenemeyecektim.Derin bir nefes aldım."Hangi dosyayı arıyordunuz?"Elif cevap vermedi."Hangi dosya?""Bilmek zorunda değilsin.""Bu evdeki her dosya beni ilgilendirir.""Hayır."Elif başını iki yana salladı."Bu dosya seni ilgilendirmiyor."Sesimdeki sertlik arttı."Elif.""O dosyada ne var?"Elif gözlerimin içine baktı.İnatçıydı.Tıpkı İzel gibi."Hiç.""Yalan.""İster inan.""İster inanma.""Hiç."Sinirle masaya döndüm.Çekmeceleri tek tek açmaya başladım.Klasörleri çıkardım.Dosyaları karıştırdım.Mavi klasör...Yeşil klasör...Siyah dosya...Hiçbiri eksik görünmüyordu.Bir anda durdum.Hayır...Bir tanesi eksikti.Masanın sağ üst köşesinde normalde duran ince siyah dosya...Yoktu.Yavaşça arkamı döndüm."Elif."Sustum."O dosya nerede?"Elif'in göz bebekleri büyüdü.Ama yine de konuşmadı."O dosya."Sesim daha da alçaldı."...nerede?""Bilmem.""Bir daha yalan söyle.""Bilmem dedim."Bir anda masaya yumruğumu indirdim.Dosyalar havaya sıçradı.Elif istemsizce geri çekildi.İlk defa korkmuş gibiydi.Ama sadece bir an.Hemen toparlandı."Bana bağırarak bir yere varamazsın.""Ben bağırmıyorum.""Evet bağırıyorsun.""Hayır.""Bağırıyorsun!"O da sesini yükseltmişti.Odanın içindeki gerilim giderek büyüyordu.Tam o sırada...Elif'in cebindeki telefon titreşti.İkimiz de aynı anda telefona baktık.Ekran birkaç saniyeliğine aydınlandı.Kerem Aras Arıyor...Elif refleksle telefonu cebinden çıkarmaya çalıştı.Ben daha hızlı davrandım.Telefonu elinden aldım."Ver onu!"diye bağırdı.Telefon elimdeydi.Ekrandaki isim hâlâ duruyordu.Kerem Aras.Arama devam ediyordu.Elif bana doğru bir adım attı."Aybars, telefonu ver."Dinlemedim.Parmağımı cevapla tuşuna götürdüm.Elif'in yüzü bembeyaz oldu."Sakın!"Aramayı açtım.Telefonu kulağıma götürdüm.Karşı taraftan birkaç saniye ses gelmedi.Sonra Kerem'in sakin sesi duyuldu."Elif..."Kısa bir duraksama."...dosyayı bulabildin mi?"O an odanın içindeki hava tamamen değişti.Ben tek kelime etmeden telefonu kulağımda tuttum.Kerem devam etti."İzel'in uyanmadan önce görmesi gereken belgeler onlar."Kalbim bir an duracak gibi oldu.İzel...Belgeler...Demek bütün mesele buydu.Kerem hâlâ benim konuştuğumu bilmiyordu.Sessizliğimi fırsat sanıp devam etti."O dosya ortaya çıkarsa...""...beş yıl önce kimin gerçekten ihanet ettiğini herkes öğrenecek."Gözlerim bir anda büyüdü.Elif bana baktı.Ben ise donup kalmıştım.Çünkü ilk kez...Kendi geçmişimden bile şüphe etmeye başlamıştım.