LABİRENT

AYBARS YÜCEL Telefonu kulağımdan indirmedim.Elif'in yüzündeki panik her geçen saniye büyüyordu.Ben ise nefes bile almıyordum.Karşı tarafta Kerem konuşmaya devam etti."...Elif?"Sessizlik."Sesin neden çıkmıyor?"Elif bana doğru bir adım attı.Gözleri telefondaydı."Aybars..."diye fısıldadı."Lütfen."Duymamış gibi davrandım.Kerem'in sesi yeniden geldi."Elif, biri yanında mı?"Bu kez cevap verdim."Yanında değil."Kısa bir sessizlik oldu."...Karşındayım."Telefonun diğer ucunda ölüm sessizliği oluştu.Ardından Kerem'in sesi geldi."...Demek sonunda öğrendin.""Öğrendiğim tek şey..."dişlerimi sıkarak konuştum,"...benden bir şeyler sakladığınız."Kerem derin bir nefes verdi."Telefonu kapatma.""Neden?""Çünkü ilk defa sonuna kadar beni dinleyeceksin."Elif başını iki yana sallıyordu.Sessizce dudaklarını oynattı.Dinleme...Ona kısa bir bakış attım.Sonra gözlerimi tekrar karşımdaki boş duvara diktim."Konuş."Kerem'in sesi her zamankinden daha ciddiydi."Beş yıl önce sana ihanet ettiğimi düşünüyorsun.""Düşünmüyorum."dedim."Biliyorum.""Hayır.""Kendi gözlerinle gördüğünü sandığını biliyorsun."Kaşlarım çatıldı."Ne demek istiyorsun?""O gece depodaki dosyaları ben almadım."İçimden acı bir kahkaha geçti."Yalan.""Yalan söylemiyorum.""Masamın üzerindeki not?""Ben yazdım.""Demek kabul ediyorsun.""Evet.""Çünkü seni kurtarmak için gitmek zorundaydım."Bir anda öfkem yeniden yükseldi."Benimle oyun oynama Kerem.""Oyun oynamıyorum.""Sana tek bir soru soracağım."Sustum."O gece depoya gittiğinde...""...arka kapıya baktın mı?"Cevap vermedim.Çünkü...Bakmamıştım.Kerem bunu anlamış olacak ki devam etti."Hiç bakmadın.""O yüzden sadece önüne bırakılan şeyi gördün.""Notu.""Dağınıklığı.""Ve benim gidişimi."Elif sessizce beni izliyordu.İlk kez onun da kafası karışmıştı."Beş yıl boyunca..."dedi Kerem,"...benden nefret ettin.""Evet.""Haklıydın.""Ama eksik biliyordun."Başımı duvara yasladım."O zaman tamamını anlat.""Bunu telefonda anlatamam.""Neden?""Çünkü o dosya..."Kısa bir duraksadı."...tek kopya."Odanın içinde gözlerim istemsizce çekmecelere kaydı.Eksik olan siyah dosya...Demek bütün mesele oydu."Dosya nerede?"diye sordum.Kerem cevap vermedi."Kerem.""İzel'de."Bu kez konuşan Elif oldu.İkimiz de aynı anda ona döndük.Elif derin bir nefes aldı."Evet."dedi."Dosya artık İzel'de."Kalbim hızlandı."Ne?""Kerem onu hastaneden aldıktan sonra...""...dosyayı İzel'e verdi.""Niye?"Elif gözlerini yere indirdi."Çünkü...""...o dosyayı en çok onun görmesi gerekiyordu.""İçinde ne var?"Elif başını kaldırdı.Yüzünde ilk kez korkudan çok kararsızlık vardı."Ben tamamını okumadım.""Ama ilk sayfasını gördüm.""Neydi?"Bir süre sustu.Sanki söylemek istemiyordu.Sonunda kısık bir sesle konuştu."Dosyanın kapağında tek bir cümle yazıyordu."Yutkundu.'Gerçek suçlu sandığın kişi değil.'O cümle odanın içinde yankılanıp kaldı.Beş yıldır peşinden koştuğum intikam...Beş yıldır doğru bildiğim her şey...Bir dosyanın içinde yıkılacak kadar mı zayıftı?Telefon hâlâ elimdeydi.Kerem son kez konuştu."Aybars.""İzel o dosyayı okursa...""...artık hiçbirimizin hayatı eskisi gibi olmayacak."Hat kesildi.Elimdeki telefon ağırlaşmış gibiydi.Elif sessizce bana bakıyordu.Ben ise ilk kez...Geçmişten değil...Gerçeği öğrenmekten korkuyordum.