LABİRENT

AYBARS YÜCEL Elif'e uzun uzun baktım.O da bana bakıyordu.Az önceki tartışmadan eser kalmamıştı.İkimiz de yorulmuştuk.Elimde tuttuğum telefonu masanın üzerine bıraktım.Derin bir nefes aldım."Git."Elif kaşlarını çattı."...Ne?""Duymadın mı?"Sesim yorgundu."Git.""Gerçekten... beni bırakıyor musun?"Başımı hafifçe salladım."İzel'in yanına git.""Ama...""Git dedim."Elif birkaç saniye yerinden kıpırdamadı.Sanki bunun bir tuzak olduğunu düşünüyordu."Bana neden güveniyorsun?"Acı acı gülümsedim."Güvenmiyorum.""...""Ama seni burada tutmanın hiçbir anlamı kalmadı."Elif yavaşça kapıya yürüdü.Kapının kolunu tuttu.Tam çıkacakken arkasını döndü."Aybars."Sustum."Her şeye rağmen...""...umarım çok geç olmadan bazı şeyleri anlarsın."Kapı kapandı.Ev yeniden sessizliğe gömüldü.Masamın kenarına yaslandım.Gözlerimi kapattım.İçimde tek bir soru vardı.İzel dosyayı okudu mu?Telefonumu elime aldım.Numarasını ezbere biliyordum.Parmağım arama tuşuna bastı.Telefon çalmaya başladı.Bir...İki...Üç...Tam kapanacak derken...Karşı taraftan sesi geldi."...Alo."Sesi eskisinden daha sakindi.Ama o sakinliğin altında buz gibi bir soğukluk vardı."İzel."Sessizlik."Nasılsın?"Kısa bir kahkaha attı."Gerçekten bunu mu soruyorsun?""Ben sadece...""Dosyayı okudum."Sözümü kesti.Kalbim sıkıştı.Demek okumuştu.Sessiz kaldım.İzel devam etti."İçindeki her satırı.""Her tarihi.""Her ismi.""Her imzayı."Nefes alışını duyabiliyordum."Sana bir şey soracağım."dedi."Cevap verme.""Çünkü cevabını artık biliyorum.""İzel...""Sus."İlk kez bu kadar sert konuşuyordu."Yıllardır...""...bana baktığında gerçekten suçlu olduğumu mu düşündün?"Boğazım düğümlendi.Cevap veremedim."Demek düşündün."Acı acı güldü."Ne kadar kolaymış.""İzel, o dosyada yazanların hepsini bilmiyorum.""Bilmiyor musun?""Hayır.""O zaman daha da acınacak hâldesin."Sözleri tek tek içime işliyordu."O dosya...""...beş yıl önce başlayan her şeyin cevabıymış.""Sana anlatabilirim.""Hayır."Sesi hiç yükselmiyordu.Ama her kelimesi yumruk gibiydi."Artık hiçbir şey anlatma.""Bir kez dinle.""Dinledim.""Yıllardır seni dinledim.""Yıllardır sustum.""Yıllardır kendimi savunmadım."Derin bir nefes aldı."Çünkü bir gün gerçeği öğreneceğini sandım."Başımı duvara yasladım."İzel...""Artık bitti."Bu iki kelime...Hayatımda duyduğum en ağır iki kelimeydi."Bitti."dedi yeniden."Bu saatten sonra...""...ne sen beni tanıyorsun.""...ne de ben seni tanıyorum."Gözlerimi kapattım."Öyle deme.""Niye?"İlk kez sesini yükseltti."Ne değişecek?""Yine birileri zarar görecek.""Yine birileri susacak.""Yine sen kendi bildiğine inanacaksın.""Hayır.""Artık inanmıyorum."Sessizlik."Buna inanmak için çok geç."dedi."İzel...""Sana son kez bir şey söyleyeceğim."Bekledim."Bir insan...""...güvendiği kişi tarafından yaralanınca canı acır."Kısa bir duraksama oldu."Ama...""...inandığı kişi tarafından yaralanınca..."Sesi titredi."...bir daha kimseye inanamaz."O an ilk kez...Gerçekten onu kaybettiğimi hissettim.Telefonun diğer ucunda derin bir nefes sesi geldi."Kendine iyi bak Aybars.""İzel, kapatma.""Hoşça kal.""İzel!"Telefon kapandı.Ekrana boş boş baktım.Tekrar aradım.Bu kez telefon çalmadı bile.Aradığınız kişiye ulaşılamıyor.Bir kez daha aradım.Aynı.Bir kez daha...Yine aynı.Telefonu yavaşça masanın üzerine bıraktım.Ev sessizdi.Ama o sessizliğin içinde...İzel'in son cümlesi durmadan yankılanıyordu."Bu saatten sonra ne sen beni tanıyorsun... ne de ben seni tanıyorum."İlk kez...Gerçekten yalnız kaldığımı hissettim.