LABİRENT

AYBARS YÜCEL Parmaklarım zarfın kenarında titriyordu.Üzerinde sadece iki şey vardı.Kendi ismim...Ve İzel'in tanıdığım o düzgün el yazısı.Koridor sessizdi.Bankın üzerine oturdum.Derin bir nefes aldım.Sonra zarfı yavaşça açtım.İçinden katlanmış birkaç sayfa çıktı.Kâğıdı açarken kalbim göğsüme sığmıyordu.En üst satıra gözüm ilişti.Sevgilim...Bu kelimeyi okuyunca nefesim boğazımda düğümlendi.Devamını okumaya başladım.Sevgilim...Bu mektubu okuyorsan, demek ki birbirimize söyleyemediğimiz şeyler yine kâğıtlara kaldı.Belki bana kızgınsın.Belki benden nefret ediyorsun.Belki de adımı bile duymak istemiyorsun.Ama ben yine de yazıyorum.Çünkü bazı insanlar konuşamaz.Konuşursa da anlaşılmaz.Ben de susmayı seçtim.Biliyor musun Aybars...İnsan en çok sevdiği kişiye kendini anlatamadığında yoruluyormuş.Ben çok yoruldum.Her gün kendimi savunmadan yaşadım.Her gün "Bir gün gerçeği öğrenir." diye bekledim.O gün hiç gelmedi.Sen bana baktığında hep suç gördün.Ben ise sana baktığımda, bir gün bana inanacak adamı aradım.Bulamadım.Kırılmak kolaymış.Ama kırıldıktan sonra aynı kişi olarak kalabilmek...İşte onu başaramadım.Şimdi aynaya baktığımda eski İzel'i göremiyorum.Çünkü o kız, seni kaybettiğini sandığı gün öldü.Yerine daha sessiz biri geldi.Daha güçlü görünmeye çalışan biri.Ama geceleri tek başına kaldığında hâlâ korkan biri...Biliyor musun?Ben çocukken karanlıktan korkardım.Büyüyünce öğrendim ki asıl korkulacak şey karanlık değilmiş.İnsanların değişmesiymiş.Bir gün dönüp arkana baktığında, en güvendiğin kişinin sana yabancı gibi bakmasıymış.İşte ben en çok bundan korktum.Ve korktuğum başıma geldi.Bana "İzel." diye seslendiğin her an, eskiden o ismimde huzur bulurdum.Sonra bir gün aynı isim, yargılanan birine dönüştü.Ne kadar garip değil mi?Aynı insan...Aynı gözler...Aynı kalp...Ama bambaşka bir hikâye.Dosyayı okudum.Her satırını.Ve ilk defa neden bu kadar yalnız kaldığımı anladım.Bazen insanı düşmanı değil...Eksik kalan gerçekler yaralıyormuş.Şimdi senden hiçbir şey istemiyorum.Ne özür...Ne açıklama...Ne de geçmişi geri getirmeni...Çünkü bazı şeyler geri gelmiyor.Bir fincan yere düşünce çatlıyor.Bir ayna kırılınca iz bırakıyor.Bir kalp güvenini kaybedince de...Eski hâline dönemiyor.Eğer bir gün beni hatırlarsan...Lütfen beni suçlu olduğumu düşündüğün günlerle değil...Henüz birbirimize inanabildiğimiz günlerle hatırla.Belki o zaman yüzünde küçük bir tebessüm olur.Belki o zaman ben de bu kadar boşuna beklemediğimi hissederim.Hoşça kal, Aybars.Umarım bir gün, gerçeklerle yaşamak zorunda kalırsın.Çünkü ben yıllardır onların yükünü tek başıma taşıyorum.— İzelMektubun son satırını okuduğumda elim yavaşça dizime düştü.Kâğıt avucumun içinde buruştu.Koridordan insanlar geçiyordu.Kimisi gülüyor...Kimisi telaşla koşuyordu.Ben ise olduğum yerde kalmıştım.İlk kez gözlerim doldu.Başımı öne eğdim.Fısıltıyla tek bir cümle döküldü dudaklarımdan."...Çok geç kaldım, değil mi İzel?"