LABİRENT

AYBARS YÜCEL Parkın içi neredeyse bomboştu.Rüzgâr ağaçların yapraklarını usulca sallıyor, uzaktaki sokak lambaları yere sarı ışıklar bırakıyordu.İzel yanımda, bankın önünde durmuştu.İkimiz de konuşmuyorduk.Bazen sessizlik...Saatlerce konuşmaktan daha ağır oluyordu.Başını hafifçe eğdi."Soğuk."diye mırıldandı.Ceketimi omuzlarından kaymaması için biraz daha düzelttim."Arabaya geçelim."Başını iki yana salladı."Biraz daha burada kalmak istiyorum.""Peki."Yan yana yürümeye başladık.Adımlarımız yavaştı.Ne kavga ediyorduk...Ne de geçmişi konuşuyorduk.Sadece aynı yolda yürüyorduk.Bir süre sonra İzel durdu."Aybars.""Hı?""Mektubu okudun mu?"Başımı yavaşça salladım."Okudum.""Nefret ettin mi benden?"Bu soruyu beklemiyordum.Hiç düşünmeden cevap verdim."Hayır.""Hiç mi?""Hayır."Derin bir nefes aldım."En çok kendime kızdım."İzel bana baktı.Gözleri dolu değildi.Ama eskisi kadar sert de değildi."Keşke..."dedi kısık bir sesle."...her şey bu hâle gelmeseydi.""Ben de."Aramızda yalnızca bir adım kalmıştı.Rüzgâr saçlarını yüzüne savurdu.Elini kaldırıp saçlarını kulağının arkasına sıkıştırdı.Göz göze geldik.Bu kez ne öfke vardı...Ne inat...Sadece uzun zamandır söylenemeyen onlarca cümle.İçgüdüsel olarak elini tuttum.Elini çekmedi.Parmakları soğuktu."İzel..."diye fısıldadım."Evet?""Her şeyi düzeltebileceğimi söylemeyeceğim.""Hımm...""Çünkü düzeltemem."Başını hafifçe salladı."En azından ilk defa doğru bir şey söyledin."İkimiz de istemsizce gülümsedik.O küçücük gülümseme...Günlerdir üzerimize çöken karanlığı bir anlığına dağıttı.İzel gözlerini bana çevirdi.Benim bakışlarım da ondaydı.Yavaşça bana yaklaştı."Neden bana öyle bakıyorsun?"diye sordu."Çünkü..."Sözler boğazımda düğümlendi."...iyi olduğuna inanmak istiyorum."İzel başını hafifçe eğdi.Aramızdaki mesafe iyice kısalmıştı.Birkaç saniye boyunca sadece birbirimize baktık.Sonra...İzel çok hafif bir hareketle yüzüme yaklaştı.Durdu.Sanki bana son bir seçim hakkı veriyordu.Ben de aynı sakinlikle ona yaklaştım.Bakışlarımız bir anlığına dudaklarımıza kaydı.Sonra yeniden göz göze geldik.İkimiz de geri çekilmedik.Aramızdaki sessiz onayın ardından, kısa ve nazik bir öpücükle birbirimize yaklaştık.Ne acele vardı...Ne de öfke.Sadece uzun zamandır taşınan duyguların sessiz bir anıydı.İzel geri çekildi.Alnını hafifçe omzuma yasladı."Gelecek ne olacak bilmiyorum."dedi."Ben de bilmiyorum.""Ama..."Derin bir nefes aldı."...şimdilik kaçmayı bırakmak istiyorum."Elini biraz daha sıkıca tuttum."Bu kez birlikte gerçeğin peşinden gideriz."İzel başını kaldırdı.Yüzünde belli belirsiz bir tebessüm vardı."Umarım."Tam o sırada...Aybars'ın telefonunun ekranı karanlık gecede yeniden aydınlandı.Ekranda tek bir isim yazıyordu.Kerem Aras.İkimizin de yüzündeki ifade bir anda değişti.Çünkü biliyorduk...Bu telefon, huzurun sadece birkaç dakika sürdüğünü hatırlatıyordu.